เมื่อเห็นหลีเต้าตอบรับอย่างมั่นใจเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็เงียบไปครู่หนึ่งแล้วไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติมอีก
เขาให้ความสำคัญกับหลีเต้าก็จริง แต่ก็ให้ความสำคัญกับโอรสทั้งสองของตนเช่นกัน
หากหลีเต้าไม่ยื่นมือเข้ามาเขาก็จะไม่บังคับอะไร
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายอาสาเข้ามาเอง การพยายามห้ามต่อไปก็จะเป็นการไม่ยุติธรรมต่อบุตรชายทั้งสองของเขาแล้ว
หลังจากคิดให้กระจ่าง ฮ่องเต้ก็กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก
“ในเมื่ออู่อันกงเต็มใจจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเอง เช่นนั้นเรื่องของทั่งโจวก็ขอมอบให้เจ้าแล้ว”
“ในขณะเดียวกันเราก็หวังว่า เจ้าจะสามารถนำองค์ชายทั้งสองกลับมาได้ ไม่ว่าเป็นหรือตาย”
“ส่วนสิ่งที่เจ้าต้องการนั้น หลังเลิกประชุมแล้วก็จงบอกจาวจง ให้จาวจงส่งข่าวมาหาเรา เราจะพยายามตอบสนองทุกความต้องการของเจ้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้คนที่เหลือในท้องพระโรงก็รู้สึกโล่งใจ
เมื่อมีคนรับผิดชอบแล้ว พวกเขาก็สามารถพูดคุยกันได้อย่างสบายใจ
ขณะนั้นซุนเซียนเองก็ดีใจจนไม่รู้จะพูดอย่างไร
ในความคิดของเขา การที่หลีเต้าต้องตกอยู่ใน ‘สถานการณ์เลวร้าย’ เช่นนี้ ล้วนเป็นผลงานของเขาทั้งสิ้น
หากครั้งนี้สามารถทำให้หลีเต้าเจ็บตัวอย่างหนักได้ ก็ถือว่าเป็นการชดเชยให้กับคนที่เขาเคยทำให้เสียหายก่อนหน้านี้แล้ว
แต่ซุนเซียนในตอนนี้ไม่รู้เลยว่า การกระทำและสีหน้าของเขาทั้งหมด ถูกมองเห็นโดยฮ่องเต้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร
ในขณะที่คนส่วนใหญ่กำลังสะใจกับความเดือดร้
