อนของผู้อื่น ฮ่องเต้พลันโบกมือเรียกจาวจงมาข้างหน้า
“ฝ่าบาท”
“ส่งคนไปสืบเรื่องของซุนเซียน แล้วรายงานผลให้เราก่อนที่อู่อันกงจะกลับมายังเมืองหลวง”
“พะยะค่ะ”
จาวจงมองซุนเซียนด้วยสายตาเวทนา
ในฐานะขุนนางผู้ใกล้ชิดที่อยู่เคียงข้างฮ่องเต้เสมอ เขาจึงเข้าใจความหมายของคำพูดฮ่องเต้เป็นอย่างดี
ไม่ว่าอู่อันกงจะประสบความสำเร็จหรือล้มเหลวในครั้งนี้ แต่ท่านซุนผู้นี้ก็คงไม่มีจุดจบที่ดีแน่
แต่เมื่อลองคิดดูก็สมควรแล้ว แม้การกระทำของซุนเซียนจะมาจากความหวังดี แต่ก็เป็นการก่อเรื่องเสียหายเช่นกัน
ฮ่องเต้มีความตั้งใจที่จะบ่มเพาะหลีเต้ามาโดยตลอด แต่เขากลับคอยทำลายอยู่เรื่อยมา
หากเป็นเพียงไม่กี่ครั้ง ฮ่องเต้ก็คงจะหลับตาข้างหนึ่งให้ เพราะการแย่งชิงอำนาจในราชสำนักนั้นถือเป็นเรื่องปกติ
และการที่เขากัดไม่ปล่อยเหมือนสุนัขบ้า และไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจเช่นนี้ ก็เท่ากับเป็นการรนหาที่ตายด้วยตนเอง
จาวจงยังคาดเดาได้อีกว่า ฮ่องเต้น่าจะมีความคิดอีกขั้นหนึ่ง
หากหลีเต้าประสบความสำเร็จก็จะเป็นความดีความชอบครั้งใหญ่ การจัดการกับซุนเซียนก็ถือเป็นการปลอบประโลมใจเขา
แต่หากล้มเหลว ฮ่องเต้ก็คงจะได้ระบายความโกรธของตนเองแล้ว
อย่างไรเสียเขาก็เป็นเพียงขุนนางที่มีวรยุทธไม่มากนักเท่านั้น
ด้วยรากฐานของต้าเฉียนแล้ว มีคนอีกนับร้อยนับพันที่สามารถเข้ารับตำแหน่งของเขาแทนได้ หลังจากเขาพ้นจากตำแหน่งไปแล้ว
หลังจากนั้น เนื่องจากเรื่องใหญ่ของทั่ง
