หากทำได้สำเร็จก็จะมีความดีความชอบแต่คงไม่มากนัก ทว่าหากล้มเหลวกลับจะมีผลกระทบอย่างใหญ่หลวง แต่ถ้าเป็นการอาสาด้วยตนเอง ความดีความชอบก็จะเพิ่มเป็นสองเท่า และผลกระทบจากความล้มเหลวก็จะน้อยลงด้วย ท้ายที่สุดแล้วนี่ก็เป็นเรื่องที่ไม่มีใครกล้ารับ
แต่สิ่งที่หยางหลินไม่รู้ก็คือ หลี่เต้าไม่ได้มีความคิดเช่นนั้นเลย เขาแค่อยากรู้อย่างจริงใจว่าเกิดอะไรขึ้นที่ถังโจว เพราะอย่างไรเสียการถูกคนอื่นเล็งเป้ามาก็ไม่อาจปล่อยให้เกิดขึ้นโดยไม่รู้และไม่เข้าใจอะไรได้เลย
“จ้าวจง นำของไปให้อู่อันกงดู”
ภายใต้คำสั่งของฮองเต้ จ้าวจงรีบนำรายงานหลายฉบับมาส่งให้หลี่เต้า ทั้งหมดเป็นบันทึกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในถังโจวช่วงสิบวันที่ผ่านมา หลี่เต้าหยิบรายงานขึ้นมาพลิกดูอย่างรวดเร็ว ไม่ถึงครึ่งก้านธูปเขาก็อ่านรายงานฉบับสุดท้ายจบ
เมื่อเห็นหลี่เต้าอ่านจบแล้วตกอยู่ในความเงียบ ซุนเซียนก็เอ่ยขึ้นว่า
“ท่านอู่อันกงว่าอย่างไร ท่านเต็มใจที่จะช่วยแบ่งเบาความกังวลของฝ่าบาทหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็พลันหันศีรษะมองซุนเซียน เมื่อถูกสายตาของหลี่เต้ากวาดมอง ซุนเซียนก็รู้สึกราวกับว่าทุกแห่งบนร่างกายของเขาถูกเข็มทิ่มแทง แต่หลี่เต้าเพียงแค่กวาดตามองเท่านั้น แล้วเงยหน้าขึ้นมองไปยังฮองเต้
ในชั่วขณะถัดมา หลี่เต้าประสานมือคำนับและกล่าวว่า
“ฝ่าบาท กระหม่อมยินดีไปค้นหาและช่วยเหลือองค์ชายทั้งสองที่ถังโจวพะยะค่ะ”
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ท
