ตกเป็นของเขาแล้ว
และการที่จาวหยงพูดเช่นนี้ ก็เพื่อเป็นการช่วงชิงโอกาสให้ตัวเอง
ในสถานการณ์ปกติจาวคังคงจะเอ่ยปากคัดค้าน แต่เมื่อคิดอย่างละเอียดแล้ว จาวคังก็ตัดสินใจที่จะยอมรับ
เพราะสำหรับเรื่องทั่งโจวนั้น ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร
หากเขาไปคนเดียวจนสุดท้ายจัดการได้สำเร็จ และได้รับความดีความชอบแต่เพียงผู้เดียว
แตในทำนองเดียวกัน หากมีปัญหาเกิดขึ้นเขาก็ต้องรับผิดชอบคนเดียวเช่นกัน
แต่ถ้าเป็นสองคนเล่า ก็จะสามารถแบ่งความรับผิดชอบกันได้
แม้ว่าความดีความชอบก็จะถูกแบ่งครึ่ง แต่โอกาสที่การสืบสวนและจัดการจะสำเร็จก็จะเพิ่มขึ้นมากเช่นกัน
ฮ่องเต้มองไปที่จาวคัง “องค์ชายสามเล่า เจ้าคิดเช่นไร”
จาวคังตอบว่า “ฝ่าบาท ข้าคิดว่าสิ่งที่น้องสี่พูดมาก็มีเหตุผลพะยะค่ะ”
เมื่อได้ยินดังนั้นฮ่องเต้จึงพยักหน้า “ดี ในเมื่อพวกเจ้าไม่มีข้อคัดค้าน เรื่องนี้ก็จะมอบให้พวกเจ้าทั้งสองจัดการ”
