้ยินดังนั้นก็รีบกล่าวต่อทันที
“ดังนั้นฝ่าบาท บัดนี้จำเป็นต้องฉวยโอกาสส่งคนไปปราบปรามในขณะที่อีกฝ่ายยังไม่ได้มีอำนาจจริงๆ พะยะค่ะ”
“เรื่องนี้จำเป็นต้องรอก่อน” ทันใดนั้นคำพูดของฮองเต้ก็ทำให้หลายคนตกตะลึงไปชั่วขณะ เรื่องที่ชัดเจนว่ามีเจตนาก่อกบฏเช่นนี้ยังต้องรออีกหรือ?
ทันใดนั้น สายตาของฮองเต้ก็จับจ้องไปที่ขุนนางผู้ทูลฎีกาแล้วเอ่ยเสียงเรียบว่า “ก่อนที่จะจัดการเรื่องนี้ เราอยากรู้ว่าเรื่องภัยพิบัติใหญ่ที่ถังโจวเป็นอย่างไร และผู้ประสบภัยเหล่านั้นเป็นอย่างไรบ้าง”
พอได้ยินคำพูดนี้ ขุนนางผู้ทูลฎีกาก็สั่นสะท้านไปทั้งร่าง แต่ไม่นานก็สงบลงและเอ่ยว่า “ฝ่าบาท ถังโจวปีนี้เกิดภัยแล้งครั้งใหญ่ อีกทั้งยังประสบภัยตั๊กแตน ทั้งหมดนี้สามารถสืบสวนได้ ผู้ประสบภัยก็เกิดขึ้นในช่วงเวลานี้พะยะค่ะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าที่เดิมทีสงบนิ่งของฮองเต้ก็ค่อยๆ เย็นชาขึ้น แล้วเอ่ยอย่างเชื่องช้าว่า “จนถึงตอนนี้เจ้าก็ยังไม่ยอมพูดความจริงอีกหรือ?”
ขุนนางนิ่งเงียบไป
เมื่อเห็นเช่นนั้น ฮองเต้จึงเอ่ยตามตรงว่า “ภัยแล้งที่เจ้าพูดถึงนั้นเราเชื่อ ภัยตั๊กแตนที่เจ้าพูดถึงเราก็เชื่อ ผู้ประสบภัยที่เจ้าพูดถึงเราเองก็เชื่อได้ แต่ว่าเราไม่เชื่อว่าในการพัฒนาปกติของถังโจว จะเกิดปัญหาร้ายแรงเช่นนี้ในระยะเวลาอันสั้นได้ เราอยากถามเจ้า เสบียงที่ถังโจวเก็บสะสมไว้ทุกปีเพื่อป้องกันภัยพิบัติไปอยู่ที่ไหน? เงินทุนที่แต่ละเมืองเตรียมไว้ทุกปีเพื่
