อาวุโสระดับเทพมนุษย์บางคนที่ซ่อนตัวอยู่ แม้แต่รัชทายาทผู้สืบทอดบัลลังก์เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก ยิ่งไปกว่านั้น อีกฝ่ายก็เป็นเพียงองค์ชายที่ถูก ‘ตามใจ’ มากเกินไปเท่านั้น หากอีกฝ่ายเกิดหุนหันพลันแล่นทำอะไรลงไป เขาก็ไม่รังเกียจที่จะลงมือช่วยฮองเต้สั่งสอนลูกชายสักหน่อย
ด้วยเหตุนี้ จ้าวเซียวกับหลี่เต้าจึงจ้องตากันอยู่พักหนึ่ง ด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด ท้ายที่สุดจ้าวเซียวก็ทนไม่ไหวและเบนสายตาออกไปก่อน และพร้อมกับการเบนสายตานั้นออกไป ความโกรธที่แผ่ออกมาจากร่างของเขาก็ค่อยๆ สงบลง นี่ไม่ใช่เพราะจ้าวเซียวไม่อยากระเบิดอารมณ์ แต่เป็นเพราะเขาไม่กล้า เขาเป็นเด็กที่ถูกตามใจจนเสียคนแต่เขาก็ไม่ใช่คนโง่ ตรงกันข้ามเลย สาเหตุที่เขาได้รับความโปรดปรานนั้น นอกจากเพราะฐานะและภูมิหลังแล้ว ยังเป็นเพราะเขามีไหวพริบเล็กๆ น้อยๆ ที่หลายคนไม่มี เขาสามารถวางอำนาจและแสดงความเย่อหยิ่งต่อหน้าผู้คนส่วนใหญ่ในเมืองหลวงได้ แต่ก็ยังมีบางคนที่เขาจำเป็นต้องอดทนด้วย พูดถึงความบังเอิญ หลี่เต้าก็เป็นหนึ่งในคนเหล่านั้น และยังเป็นคนที่อายุน้อยที่สุดอีกด้วย
หลังจากเข้าใจเรื่องเหล่านี้แล้ว จ้าวเซียวก็สูดหายใจลึก สายตาของเขาเหลือบมองคนขับรถม้าที่กำลังกุมแขนที่หักพลางครวญครางอยู่บนพื้น เขาเดินเข้าไปด้วยสีหน้าบึ้งตึงและเตะเข้าไปทันที
“ตายแล้วหรือไม่? ถ้ายังไม่ตายก็รีบลุกขึ้นมา”
“โอ๊ยๆ!” คนขับรถม้ารู้สึกถึงความโกรธขององค์ชายของตน จึงอดท
