เป็นองค์ชายห้านามว่า จาวเชียว
“องค์ชายโปรดลงจากม้าเถิด”
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อใด คนขับรถม้าได้ก้มหน้าลงกับพื้น ทำตัวเป็นบันไดมนุษย์
จาวเชียวเองก็ไม่ได้เกรงใจแต่อย่างใด เขายกเท้าเหยียบบนศีรษะของคนขับรถม้าโดยตรงแล้วลงจากรถม้า
หลังจากนั้นเขาก็มองประตูใหญ่สีแดงชาดของจวนอู่อันกงแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
คนขับรถม้าที่ด้านข้างสังเกตเห็นสีหน้าขององค์ชายตน จึงลุกขึ้นทันทีและตะโกนไปทางประตูใหญ่ว่า
“อู่อันกงอยู่ที่ใด องค์ชายของข้าเสด็จมาถึงแล้ว เหตุใดอู่อันกงจึงยังไม่มาต้อนรับ”
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ทั้งลานพลันเงียบกริบทันที
ทุกคนต่างมองไปที่องค์ชายห้าจาวเชียวก่อน แล้วจึงเบนสายตาไปที่เสวี่ยปิงและคนอื่นๆ ที่อยู่นอกจวนอู่อันกง
หลังจากเห็นจาวเชียวแล้ว คนจากจวนไท่ผิงกงที่มาช่วยงานคนหนึ่งก็เข้าไปกระซิบบางอย่างที่ข้างหูเสวี่ยปิง
เสวี่ยปิงจึงลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า “เจ้าไปแจ้งท่านเถิด ข้าจะไปดูสถานการณ์ก่อน”
“ครับ”
ณ ห้องโถงใหญ่ของจวนอู่อันกง
ภายใต้การเอาอกเอาใจอย่างไม่หยุดหย่อนของจาวคังและจาวหยง ในที่สุดเถียซานเหนียงก็ทนไม่ไหวแล้ว
ขณะที่นางกำลังเตรียมจะทำอะไรบางอย่าง ทันใดนั้นก็มีคนหนึ่งวิ่งเข้ามาจากด้านนอก
“ใต้เท้าแย่แล้วขอรับ”
การปรากฏตัวของผู้มาเยือนได้ดึงดูดความสนใจของคนทั้งสี่ไปหมด
หลีเต้าถามว่า “มีอะไรแย่?”
“องค์ชายห้าเสด็จมาขอรับ พระองค์ยังระบุชื่อให้ท่านไปต้อนรับที่หน้าประตูจวนด้วย”
เมื่อได้ยินคำพู
