ดนั้น หลีเต้าก็พลันขมวดคิ้ว
แตยังไม่ทันที่เขาจะได้คิดอะไรมาก ก็สังเกตเห็นว่าสีหน้าของจาวคังและจาวหยงที่อยู่ด้านข้างพลันเปลี่ยนไป
เนื่องจากทั้งสองคนเป็นองค์ชาย พวกเขาจึงน่าจะคุ้นเคยกัน ดังนั้นหลีเต้าจึงเอ่ยถามขึ้น “องค์ชายสาม ไม่ทราบว่าองค์ชายห้าผู้นี้…”
“ท่านอู่อันกง หากท่านเชื่อใจข้า ท่านควรออกไปต้อนรับด้วยตัวเองสักครั้ง”
ทันใดนั้นองค์ชายสี่จาวหยงก็พลันเอ่ยขึ้น
เมื่อองค์ชายสามจาวคังได้ยินคำพูดนี้แล้วก็ไม่ได้คัดค้าน ทำเพียงแค่พยักหน้า ทั้งสองคนเห็นพ้องต้องกันอย่างหาได้ยาก
และสิ่งที่ทำให้หลีเต้าสงสัยมากที่สุดก็คือ พวกเขาทั้งสองซึ่งเป็นองค์ชายเหมือนกัน ไม่ได้ให้หลีเต้าออกไปต้อนรับพวกเขาด้วยตัวเอง แต่กลับแนะนำให้เขาไปต้อนรับองค์ชายห้าผู้นี้
พฤติกรรมเช่นนี้ไม่ควรถือว่าเป็นการตบหน้าพวกเขาหรอกหรือ?
หลีเต้าไม่ได้รู้สึกถึงความเป็นปฏิปักษ์จากองค์ชายทั้งสอง แต่กลับรู้สึกว่าพวกเขากำลังตักเตือนด้วยความหวังดี
หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลีเต้าก็พยักหน้าและกล่าวว่า “ได้ ขอให้ทั้งสามท่านรออยู่ที่นี่สักครู่ ข้าจะออกไปข้างนอก”
ทันใดนั้นจาวคังและจาวหยงพลันลุกขึ้นพร้อมกัน
“อู่อันกง พวกเราจะออกไปพร้อมท่านด้วย”
สุดท้ายเถียซานเหนียงก็พูดตาม “ข้าก็จะไปด้วย”
หลีเต้ามองจาวคังและจาวหยงอย่างแปลกใจแล้วพยักหน้า พูดว่า “งั้นก็ไปด้วยกันเถอะ”
จาวคังและจาวหยงเดินออกไปก่อน หลีเต้าและเถียซานเหนียงเองก็ตามไปอย่างใกล้ช
