เขา สีหน้าพลันเปลี่ยนเป็นไม่ดีทันที เมื่อเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นจ้าวหย่งเผยรอยยิ้มอย่างภาคภูมิใจออกมา ราวกับจะบอกว่า ‘เจาสามเอย เจ้าไม่ได้เรื่องเลยนะ’ จ้าวคังได้แต่คิดว่า ‘รอข้าไว้เถอะ’
อีกด้านหนึ่ง ตั้งแต่ที่องค์ชายสามและองค์ชายสี่กำลังโตเถียงกันอยู่ด้านนอกจวนอู่อันกงแล้ว หลี่เต้าก็ได้ใช้ประสาทสัมผัสอันเหนือมนุษย์ของเขาทำความเข้าใจสถานการณ์ภายนอกได้อย่างชัดเจนแล้ว ส่วนเเถียซานเหนียงนั้นจะรู้ว่าใครมาก็ต่อเมื่อมีคนมาแจ้งจากด้านนอก
เถียซานเหนียงหันกลับมาพูดว่า
“พี่หลี่ พวกเขามาแล้ว”
หลี่เต้ามองออกไปที่นอกห้องโถง พูดเบาๆ ว่า
“ไปพบองค์ชายทั้งสองกันเถอะ”
[1] ไม้แบน (板子) : หรือ ‘ปั่นจื่อ’ อุปกรณ์ลงทัณฑ์โบราณของจีน มีลักษณะเป็นไม้กระดานแบนยาว มักใช้ตีโบยที่สะโพกหรือต้นขา
