ยืนเข้าแถวอยู่ด้านหน้าก็ถอยหลังทันทียอมเปิดทางให้
จ้าวคังกวาดตามองไปโดยรอบครั้งหนึ่งแล้วขมวดคิ้ว ก่อนจะยกมือเคาะโต๊ะตรงหน้าเสวี่ยปิง
“อู่อันกงอยู่ที่ใด? องค์ชายมาแสดงความยินดีในงานฉลองบ้านใหม่ของเขา เหตุใดจึงไม่ออกมาต้อนรับ”
เสวี่ยปิงขมวดคิ้วมองไปยังองค์ชายสามที่อยู่ตรงหน้า แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร เสียงของจ้าวหย่งก็พลันดังขึ้นมาจากด้านหลัง
“พี่สาม ท่านอู่อันกงไม่เหมือนกับท่านที่ไม่มีอะไรทำทั้งวัน บางทีเขาอาจจะมีธุระที่ต้องจัดการก็ได้”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา สีหน้าของจ้าวคังก็เปลี่ยนไปในทันที เขาไม่คาดคิดว่าเรื่องเช่นนี้ก็ยังทำให้จ้าวหย่งสร้างความลำบากใจให้ตนเองได้
จ้าวหย่งมองไปที่เสวี่ยปิงแล้วกล่าวว่า
“พวกเจ้าไม่ต้องไปแจ้งท่านอู่อันกงหรอก องค์ชายมีขาเป็นของตัวเอง สามารถเดินเองได้ ไม่เหมือนบางคน”
พอพูดจบ เขาก็เดินผ่านจ้าวคังเข้าไปในจวนอู่อันกงด้วยตัวเอง
เสวี่ยปิงมองไปที่จ้าวคังแล้วถามว่า
“องค์ชายสาม ตอนนี้ยังต้องการให้ข้าไปแจ้งอยู่หรือไม่พะยะค่ะ?”
“ฮึ่ม!”
จ้าวคังสะบัดแขนเสื้อแล้วเดินตามจ้าวหย่งเข้าไปข้างใน ในเมื่อจ้าวหย่งปฏิเสธไปแล้ว หากเขายังคิดมากอีกต่อไปก็จะกลายเป็นความผิดของเขาเอง
เมื่อเห็นทั้งสองคนเดินจากไป เสวี่ยปิงก็กลับมาเป็นปกติ คนที่อยู่ด้านข้างก็ร้องตะโกนว่า
“ยินดีต้อนรับองค์ชายสี่ ยินดีต้อนรับองค์ชายสาม!”
เพิ่งเข้าประตูใหญ่มา จ้าวคังก็ได้ยินว่าจ้าวหย่งอยู่ข้างหน้า
