ภายใต้สายตาที่เต็มไปด้วยความครึกครื้นและตื่นตะลึงของฝูงชน เถียซานเหนียงพาปี่โหยวเอ๋อร์ค่อยๆ ก้าวเข้าไปในจวน
อีกด้านหนึ่ง หลังจากหลี่เต้าเดินออกมาจากห้องโถงใหญ่ หยางหลินก็รีบเดินตามมาติดๆ พร้อมกับพูดว่า
“ข้านึกว่าเจ้าจะไม่สนใจอะไรเลย ที่แท้เจ้าก็ชอบแบบนี้เอง”
“แต่ข้าขอเตือนเจ้าไว้ว่าอย่าไปหมายมั่นปั้นมือมากนัก คุณหนูเถียซานเหนียงผู้นั้นเย่อหยิ่งมาก”
หลี่เต้าไม่ได้สนใจหยางหลิน เขาเพียงแค่มองออกไปนอกลานเรือน ไม่นานนัก ร่างอันงดงามเจิดจรัสก็เดินเข้ามาจากด้านนอก
เมื่อผู้มาเยือนสังเกตเห็นหลี่เต้า นางก็ร้องเรียกเบาๆ ด้วยดวงตาสดใสวาววับ
“พี่หลี่”
หลี่เต้ายิ้มน้อยๆ
“ซานเหนียง นานมากแล้วที่ไม่ได้พบกัน”
เมื่อได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน สีหน้าของหยางหลินก็ชะงักไปทันที
“เจ้ารู้จักกับนางหรือ?”
เมื่อมองเห็นบรรยากาศแปลกๆ ระหว่างคนทั้งสอง หยางหลินก็รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เมื่อครู่ยังพูดอยู่เลยว่าเถียซานเหนียงนั้นหยิ่งยโสเพียงใด แต่พอได้พบหน้ากัน เขากลับรู้สึกว่าเถียซานเหนียงผู้นั้นเป็นฝ่ายกระตือรือร้นเสียมากกว่า
เถียซานเหนียงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าคนทั้งสอง หลี่เต้าก็ได้เอ่ยขึ้นว่า
“ท่านอาหยาง ซานเหนียง พวกท่านคงจะรู้จักกันในเมืองหลวงอยู่แล้ว ข้าคงไม่ต้องแนะนํากระมัง”
เมื่อเถียซานเหนียงได้ยินหลี่เต้ากล่าวกับหยางหลิน นางจึงทำความเคารพและกล่าวเสียงเบาว่า
“ซานเหนียงขอคารวะท่านไท่ผิงกง”
หยางหลินรีบโบกมือทัน
