ดขาด สตรีนางนี้ถูกองค์ชายทุกพระองค์จับตามองอยู่ หากเกิดปัญหาขึ้นมา เจ้าจะเดือดร้อนแล้ว”
“เดือดร้อน? ข้าคบเพื่อนของข้าจะมีอะไรเดือดร้อนกัน”
“เจ้าหนูหลี่ เจ้าอย่ามาแกล้งไขสือทำเป็นไม่เข้าใจคำพูดของข้า”
“ท่านอาหยาง ท่านกำลังพูดอะไรหรือ?”
หยางหลินมองดูหลี่เต้าที่ยังคงมีท่าทีสงบนิ่งจนทำให้เขาเหม่อไปชั่วขณะ เมื่อได้สติกลับมาเขาก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญาแล้วกล่าวว่า
“ช่างเถอะ ใครใช้ให้ข้าขึ้นเรือโจรของเจ้าด้วย เจ้าทำตามความคิดของตัวเองเถิด”
ดูจากท่าที่แกล้งงุนงงของหลี่เต้า ทำให้หยางหลินเข้าใจแล้วว่าหลี่เต้าคิดเช่นไร หยางหลินมองดูหลี่เต้าแวบหนึ่งแล้วหันไปมองเถียซานเหนียงอีกแวบ เขาคิดไม่ออกเลยว่าคนสองคนที่ไม่น่าจะมีจุดเชื่อมโยงกันได้ ทำไมถึงได้มาอยู่ด้วยกัน และดูเหมือนว่าจะมีประกายบางอย่างระหว่างพวกเขาด้วย แต่สุดท้ายแล้วไม่รู้ว่าประกายเล็กๆ นี้จะลุกโชนเพียงใด
เมื่อเห็นชายหญิงคู่หนึ่งคุยกันอย่างสนุกสนาน หยางหลินก็ลุกขึ้นยืนทันที ทำให้ดึงความสนใจของทั้งสองคนมา
“พวกเจ้าคุยกันต่อเถอะ ข้าจะออกไปเดินสูดอากาศสักหน่อย”
หลังพูดจบหยางหลินก็ลุกขึ้นแล้วรีบออกจากห้องโถงใหญ่ไปทันที
เมื่อมองดูเงาร่างของหยางหลินที่เดินจากไป เถียซานเหนียงจึงหันมาถามว่า
“พี่หลี่ ท่านไท่ผิงกงมีความเห็นอะไรต่อตัวข้าหรือไม่?”
“ก็มีอยู่”
ใบหน้างามของเถียซานเหนียงพลันแข็งค้าง นางเพียงแค่พูดเล่นๆ แต่กลับกลายเป็นความจริง นางสูดลมหายใจล
