นอย่างชัดเจน
หยางหลินกล่าวด้วยความประหลาดใจว่า “หากข้าจำไม่ผิด คุณหนูสามตระกูลเถียผู้นีนอกจากงานเลี้ยงในวังหลวงแล้ว นางไม่เคยมาส่งของกำนัลด้วยตัวเองเลย”
“ส่วนใหญ่จะให้คนใต้บังคับบัญชามาแทน แม้แต่กับองค์ชายหลายพระองค์ก็เช่นกัน”
“ไม่คิดว่าครั้งนี้นางจะมาที่นี่ด้วยตัวเองเสียอย่างนั้น”
“ช่างประหลาดใจจริงๆ เจ้ามีหน้ามีตาถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
ทันใดนั้น หยางหลินก็พบว่าหลีเต้าลุกขึ้นยืน เดินออกไปนอกห้องโถงแล้ว
ในเวลาเดียวกัน ด้านนอกจวนอู่อันกง
เมื่อเถียซานเหนียงปรากฏตัวขึ้น สายตาของทุกคนในที่นั้นก็ต่างจับจ้องมาที่นางในทันที
เมื่อได้เห็นใบหน้าของเถียซานเหนียงในฝูงชนก็มีเสียงอุทานด้วยความตกตะลึงดังขึ้นไม่ขาดสาย
เนื่องจากนางมักจะเดินทางไปค้าขายนอกเมืองเป็นประจำ ดังนั้นหลายคนในเมืองหลวงรู้เพียงแต่ว่าคุณหนูสามตระกูลเถียงดงามเหลือเกิน
แต่คนที่เคยเห็นตัวจริงกลับมีน้อยมาก
“นี่คือบุตรสาวของตระกูลเถียที่มีชื่อเถียซานเหนียงหรือ! ช่างงดงามราวกับเทพธิดา งดงามราวกับเทพธิดาจริงๆ!”
“ตามที่เล่าลือกันว่าบุตรสาวคนที่สามของตระกูลเถียกับองค์หญิงหมิงเยว่ ได้รับการขนานนามว่าเป็นสองสาวงามแห่งเมืองหลวง วันนี้ได้พบเห็นแล้ว ชื่อเสียงนั้นไม่ได้เกินจริงเลย ไม่คิดเลยว่านางจะมาปรากฏตัวที่นี่”
หลังรับของขวัญจากมือสาวใช้ที่อยู่ข้างกายเถียซานเหนียงมา เสวี่ยปิงก็นั่งไม่ติดแล้ว
เขาลุกขึ้นทันทีและเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น
