คักไม่น้อย คาดว่าขุนนางผู้สูงศักดิ์ทั่วเมืองหลวงสักหกส่วนคงมากันหมดแล้ว”
หลีเต้าเพิ่งจะนั่งลง หยางหลินก็ก้าวเข้ามาจากนอกประตู น้ำเสียงนั้นแฝงความอิจฉาอยู่เล็กน้อย
หลีเต้าจิบชาหนึ่งอึก เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “มาเถอะ อย่างไรที่นี่ข้าก็มีแค่สุราและอาหารเลี้ยงรับรองเท่านั้น”
หยางหลินกล่าวว่า “เจ้าหนุ่มนี้ช่างไม่สนใจชื่อเสียงและผลประโยชน์จริงๆ ถ้าเป็นผู้อื่นคงมีความสุขทั้งยามหลับยามตื่นไปแล้ว”
คนอื่นไม่รู้แต่หลีเต้าไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องพวกนี้เลย
ท้ายที่สุดแล้วคนส่วนใหญ่ในกลุ่มนี้อาจจะเป็นคนที่พบกันเพียงครั้งเดียวเท่านั้น
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็อยู่ในโถงใหญ่ พวกเขาพูดคุยกันไปพลาง เงี่ยหูฟังเสียงประกาศจากด้านนอกไปพลาง
บางครั้งเมื่อหยางหลินได้ยินชื่อคนคุ้นเคย ก็จะแนะนำให้หลีเต้ารู้จักเป็นพิเศษ
“เจ้าอย่าดูถูกพวกคนตัวเล็กๆ ในกลุ่มคนเหล่านี้ คนในพวกเขาก็มีความสามารถมากเช่นกัน”
“อย่างเช่นหัวหน้ากลุ่มมังกรสมุทรที่เพิ่งประกาศชื่อเมื่อครู่ ก็เริ่มต้นจากการเป็นอันธพาลนักเลง”
“แต่ตอนนี้กลับมีองค์ชายคนหนึ่งหนุนหลังอยู่ ควบคุมการขนส่งทางทะเลของสามมณฑล”
“และยังมี…”
ในขณะที่หยางหลินกำลังพูดอยู่นั้น เสียงประกาศดังขึ้นจากด้านหน้า
“คุณหนูเถียซานเหนียงมาแล้ว!”
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือไม่ แต่ทุกคนรู้สึกว่าเสียงประกาศครั้งนี้ดังกว่าเสียงก่อนหน้านี้เล็กน้อย
ภายในห้องโถง หลีเต้าและหยางหลินทั้งสองคนต่างได้ยินเสียงนั้
