เช่นเดียวกัน
แต่สุดท้ายแล้วก็ยังคงเป็นประโยคเดิม พลังความสามารถคือรากฐานที่กำหนดทุกสิ่ง
นั่นคือเหตุผลที่ตอนนี้เขายังเกรงกลัวอำนาจของราชวงศ์ต้าเฉียนอยู่
หากเขาแข็งแกร่งไร้เทียมทานจริงๆ เขาคงจะพลิกโต๊ะไปนานแล้ว
เมื่อถึงเวลานัน การแย่งชิงอำนาจในราชสำนัก หรือการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท ก็ล้วนแต่เป็นเรื่องไร้สาระ
เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลีเต้าก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา
แค่ทุกอย่างยังดำเนินไปตามความคิดแรกเริ่มของเขาก็พอ
“ท่านอาหยาง ท่านอยู่ใต้สังกัดองค์ชายพระองค์ใดหรือ”
หลีเต้าเงยหน้าขึ้นถามด้วยความสงสัย
“ข้านะหรือ?”
หยางหลินส่ายหน้า “ข้าไม่ได้อยู่ฝ่ายใด ข้าเป็นคนของฝ่าบาท”
“ฝ่าบาทจะเลือกองค์ชายพระองค์ใด ข้าก็จะติดตามองค์ชายพระองค์นั้น”
“ท่านอาหยาง พวกที่วางตัวเป็นกลางมักไม่ค่อยสบายนักนะ”
“แต่พวกที่วางตัวเป็นกลางก็ปลอดภัยพอ”
ในความคิดของหยางหลิน ความปลอดภัยคือสิ่งที่มั่นคงที่สุด
แม้ว่าพวกที่วางตัวเป็นกลางอาจจะไม่ได้รับความไว้วางใจหลังจากที่ฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ หรืออาจจะถูกกีดกันก็ตาม
แต่ก็แค่นั้นเท่านั้น
อย่างน้อยก็ยังดีกว่าตระกูลที่ล่มสลายในการต่อสู้
ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน ไม่รู้ว่ามีกี่ตระกูลแล้วที่ล่มสลายไปในการแย่งชิงตำแหน่งรัชทายาท
ในความคิดของหยางหลิน ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการสืบทอดวงศ์ตระกูลอีกแล้ว
ทันใดนั้น หยางหลินก็เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า
“เจ้าหนูหลี อันที่จริงแล้วตระกูลหยางของพวกเราก็
