้ก็เป็นเพียงจวนธรรมดา มีอะไรที่น่าประหลาดใจกันเล่า
แต่หลังจากที่นางมองดูดอกไม้และตัวบ้านโดยรอบทั้งหมดแล้ว ทันใดนั้นในสมองของนางก็ปรากฏภาพบางอย่างขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทิวทัศน์ในภาพนั้นก็คือสิ่งที่นางเห็นอยู่ตอนนี้ แต่ในนั้นมีร่างของคนสองคนปรากฏอยู่ด้วย หนึ่งคือเด็กหนุ่มที่มีอายุมากกว่า ส่วนอีกคนคือเด็กหญิงที่มีอายุน้อยกว่า
‘คุณชาย ขออภัยเจ้าค่ะ ทั้งหมดเป็นเพราะข้าไม่ระมัดระวัง’
‘คุณชาย ดอกไม้นี่สวยจริงๆ มันคือดอกอะไรหรือเจ้าคะ’
‘คุณชาย ผลไม้นี้อร่อยมาก ท่านลองทานสิเจ้าคะ’
‘ท่านพ่อบ้าน คุณชายยังไม่กลับมาเลยเจ้าค่ะ’
‘คุณชาย จิ๋วเอ๋อร์คิดถึงท่านมาก…’
‘คุณชาย…’
เด็กหญิงในภาพนั้น จากตอนแรกที่เคยระมัดระวังเพราะความไม่คุ้นเคย ก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นร่าเริง จนกระทั่งสุดท้ายกลับกลายเป็นหม่นหมองและเศร้าโศก ปรากฏขึ้นในห้วงความคิดของนางไม่หยุด
สุดท้ายความทรงจำของนางก็หยุดอยู่ในค่ำคืนฝนพรำคืนหนึ่ง ในความพร่าเลือนนั้น นางเห็นตัวเองล้มลงในอ้อมกอดของเงาร่างหนึ่ง
“คุณชาย!”
ทันใดนั้น จิ๋วเอ๋อร์พลันร้องเสียงดังออกมา ทั้งร่างตื่นขึ้นมาในทันที
เมื่อมองไปรอบๆ นางก็เห็นคุณชายของนางยืนอยู่ข้างกายอย่างเงียบงัน พี่สาวหลิวซิ่วเอ๋อร์กับพี่สาวเหมียวเมียวซินต่างมองนางด้วยสีหน้าเป็นห่วงและงุนงง
นางนึกออกแล้วว่าที่นี่คือที่ใด ที่นี่ก็คือลานเรือนที่นางเคยอาศัยอยู่มาหลายปี ภาพของชายหนุ่มและเด็กสาวที่ปรากฏขึ้นในความคิดเมื
