่อครู่ก็คือคุณชายกับนาง ภาพที่เคยปรากฏที่นี่ แม้ว่าข้าวของในลานเรือนนี้จะดูใหม่ขึ้น แต่ก็ยังเห็นร่องรอยเก่าๆ อยู่บ้าง
ทันใดนั้น จิ๋วเอ๋อร์ก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ นางจึงยกชายกระโปรงวิ่งไปยังโคนต้นไม้ใหญ่ในลานเรือน แต่ผลปรากฏว่ารอบๆ นั้นราบเรียบไปหมด
“คุณชาย ท่านพ่อบ้านเขา…”
จิ๋วเอ๋อร์หันกลับมามองหน้าหลี่เต้าด้วยสีหน้างุนงง
หลี่เต้ากล่าวเสียงเบา
“ข้าสั่งให้คนขุดกระดูกของพ่อบ้านออกไปแล้ว พ่อบ้านเฒ่ารับใช้ตระกูลหลี่มาสี่รุ่นคน แม้ไม่มีความสัมพันธ์ทางสายเลือด แต่ที่จริงแล้วยังสนิทกว่าญาติพี่น้องส่วนใหญ่เสียอีก หลังจากขุดขึ้นมา ข้าก็ได้สั่งให้คนนำร่างไปฝังที่สุสานบรรพบุรุษของตระกูลหลี่เรียบร้อยแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จิ๋วเอ๋อร์ก็วางใจลง หลังจากนั้นนางจึงเริ่มเดินสำรวจส่วนอื่นๆ ของจวน ทุกครั้งที่เดินไปถึงสถานที่ใหม่ นางจะหยุดชะงักไปครู่หนึ่งโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังค้นหาความทรงจำที่คุ้นเคยในอดีต
ครึ่งชั่วโมงต่อมา จิ๋วเอ๋อร์ได้สำรวจทุกที่เสร็จสิ้น
“คุณชาย นี่จะไม่เป็นปัญหาจริงๆ หรือเจ้าคะ?”
จิ๋วเอ๋อร์ไร้เดียงสาแต่นางไม่ได้โง่ นางรู้ดีว่าสถานการณ์ของคุณชายนางเป็นอย่างไร นางกังวลว่าเรื่องนี้จะส่งผลกระทบต่อคุณชายของนาง
หลี่เต้าเดาความคิดของจิ๋วเอ๋อร์ออก จึงเล่าเรื่องราวตอนที่เลือกจวนให้ฟังอีกครั้ง เมื่อได้ยินว่าฮองเต้เป็นผู้มอบจวนอันหยวนป๋อในอดีตให้กับคุณชายของนางเอง จิ๋วเอ๋อร์จึงวางใจลงไ
