อีกด้านหนึ่งหลังจากเลิกเข้าเฝ้าแล้ว ซุนเซียนผู้เป็นรองเสนาบดีก็รีบมาที่หน้าจวนอัครเสนาบดีเป็นอันดับแรก
“รบกวนแจ้งพ่อบ้านหลิวด้วย บอกว่าซุนเซียนมาขอเข้าพบท่านอัครเสนาบดี” ซุนเซียนก้าวไปข้างหน้าพูดกับองครักษ์เฝ้าประตูทั้งสองคนอย่างสุภาพ องครักษ์ทั้งสองคนมองซุนเซียนอย่างผ่านๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
หากเป็นคนอื่นที่พบกับขุนนางขั้นสามอย่างซุนเซียน พวกเขาคงต้อนรับอย่างสุภาพและเชิญเขาไปข้างในแล้ว อาจไม่จำเป็นต้องแจ้งให้ทราบล่วงหน้าด้วยซ้ำ แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน เพราะที่นี่คือจวนอัครเสนาบดี บางทีการเข้าที่นี่อาจมีเกณฑ์สูงกว่าการเข้าวังหลวงต้าเฉียนเสียอีก เพราะวังหลวงจำเป็นต้องให้คนเข้าเฝ้า แต่ที่นี่เป็นสถานที่ส่วนบุคคล แม้แต่ขุนนางอย่างซุนเซียนมาก็ต้องผ่านองครักษ์ประตูและแจ้งพ่อบ้านเสียก่อน จากนั้นพ่อบ้านก็จะแจ้งท่านอัครเสนาบดีให้ทราบ สุดท้ายจึงจะตัดสินได้ว่าสามารถเข้าจวนอัครเสนาบดีได้หรือไม่
“รบกวนท่านซุนรอสักครู่” องครักษ์คนหนึ่งเฝ้าอยู่นอกประตู ส่วนอีกคนนั้นเดินเข้าไปข้างใน
หลังจากนั้นไม่นานนัก องครักษ์ก็กลับออกมาพร้อมกับชายวัยกลางคนที่สวมชุดพ่อบ้านผู้หนึ่ง เมื่อเห็นคนที่มาซุนเซียนก็รีบทักทายอย่างสุภาพ “ท่านพ่อบ้านหลิว”
พ่อบ้านหลิวพยักหน้า “อืม ตามข้ามาเถิด”
“ครับ”
ซุนเซียนเดินตามพ่อบ้านหลิวเข้าไปข้างใน แม้ว่าเขาจะมาที่จวนอัครเสนาบดีหลายครั้งแล้ว แต่ทุกครั้งที่ก้าวเข้ามาในจวนอัครเสนาบดี เขาก
