็จะสัมผัสได้ถึงความกดดันที่มาจากจิตใจ ภายใต้การนำทางของพ่อบ้านหลิว ซุนเซียนได้มาถึงด้านนอกลานเรือนแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว พ่อบ้านหลิวไม่ได้เข้าไปข้างในแต่เดินไปแจ้งข่าวต่อ ไม่นานนักก็มีชายคนที่สองซึ่งสวมชุดพ่อบ้านเดินออกมา หลังจากพ่อบ้านหลิวส่งซุนเซียนให้กับชายคนนั้นแล้ว เขาก็เดินจากไป
“ตามข้ามาเถิด”
ซุนเซียนเดินตามชายคนที่สองได้ทันอย่างรวดเร็ว เหตุการณ์เช่นนี้ดำเนินต่อไปเรื่อยๆ ตลอดทางภายในจวนอัครเสนาบดีมีการเปลี่ยนพ่อบ้านอยู่หลายครั้ง ในที่สุดเมื่อเห็นพ่อบ้านชราผมขาวโพลนคนหนึ่ง ซุนเซียนก็รู้สึกโล่งอกไปทั้งตัว พ่อบ้านชราเอ่ยเสียงเรียบขึ้นมาโดยไม่ให้โอกาสซุนเซียนได้พูด “เชิญเข้ามาเถิด ท่านอัครเสนาบดีรออยู่นานแล้ว”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซุนเซียนก็รู้สึกตื่นเต้นที่ได้รับเกียรติ เขาจึงรีบก้าวเท้าเข้าไปในลานเรือนทันที
และในขณะที่ซุนเซียนก้าวเข้าไปในลานเรือนนั้นเอง อยู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างตรงหน้าหมุนคว้าง เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ทุกสิ่งตรงหน้าได้แปรเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง ลานเรือนนั้นได้กลายเป็นป่าเขียวขจีและทะเลสาบไปโดยไม่รู้ว่าเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อใด
“เข้ามาแล้วก็มาหาข้าสิ” ทันใดนั้นเองพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้น มองไปตามทิศทางที่เสียงดังมาก็เห็นเพียงที่ริมทะเลสาบมีร่างของคนผู้หนึ่งสวมชุดเรียบง่าย กำลังถือคันเบ็ดตกปลาในทะเลสาบอยู่ ส่วนพ่อบ้านชราก็ยืนปรนนิบัติอยู่ข้างๆ
เมื่อเห็นเงาร่างนั้น ซุน
