เมื่อได้ยินดังนั้น หลีเต้าก็ลุกขึ้นมองไปยังแผนผังที่วางอยู่บนพรม แปดส่วนของพื้นที่บนนั้นได้ถูกทำเครื่องหมายไว้แล้ว เหลือเพียงสองส่วนให้เลือก หลีเต้ารีบค้นหาตำแหน่งของจวนไท่ผิงกงบนแผนที่ตามความทรงจำ ซึ่งมันอยู่ในส่วนที่ถูกทำเครื่องหมายไว้แล้ว สุดท้ายจวนอันหยวนป้อในอดีตก็ปรากฏในสายตาของเขา เครื่องหมายบนนั้นถูกลบออกไปแล้ว หลังจากมองอยู่ครู่หนึ่งหลีเต้าก็ไม่ได้ลังเลมากนัก เขายกมือชี้ลงบนแผนที่โดยตรง
“ฝ่าบาท กระหม่อมเลือกสถานที่นี้พะยะค่ะ”
เมื่อได้ยินดังนั้น ฮ่องเต้ก็มองตามทิศทางที่หลีเต้าชี้ไป พอเห็นตำแหน่งนั้นคิ้วก็พลันขมวดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว “เจ้าแน่ใจหรือว่าต้องการเลือกสถานที่นี้?”
“พะยะค่ะ กระหม่อมเห็นว่าตำแหน่งนี้เหมาะสมกว่า”
“แต่ว่า…” ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นกล่าวว่า “สถานที่ที่เจ้าเลือกนี้เล็กเกินไป ไม่เหมาะกับสถานะกงของเจ้า”
พอคิดถึงตรงนี้ฮ่องเต้จึงมองไปที่แผนที่อีกครั้ง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งก็เอ่ยขึ้นว่า “ถ้าเจ้าต้องการสถานที่นี้จริงๆ ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้” จากนั้นฮ่องเต้ได้ยกมือขึ้นชี้วาดรอบๆ ตำแหน่งนั้น “รอบๆ มีจวนว่างอยู่อีกสองสามแห่งพอดี ปัจจุบันเป็นจวนที่ไม่มีเจ้าของ ก็ให้ทำการเชื่อมต่อกันและพระราชทานให้เจ้าเถอะ ถือว่าเป็นส่วนเดียวกัน”
หลีเต้าประสานมือคำนับกล่าวว่า “ขอบพระทัยฝ่าบาทพะยะค่ะ” เขาพูดพลางเหลือบมองไปยังตำแหน่งที่ฮ่องเต้ชี้เอาไว้ เมื่อครู่นี้หลีเต้าไม่ได้เลือกจวนของอันหย
