วนป้อ แต่ฮ่องเต้ได้แบ่งจวนของอันหยวนป้อให้เขาสำเร็จแล้ว
หลังจากเลือกจวนเสร็จ ฮ่องเต้ก็ให้หลีเต้าอยู่พูดคุยอีกระยะหนึ่งก่อนจะปล่อยให้เขาจากไป ก่อนจะไปฮ่องเต้ยังไม่ลืมสั่งให้จาวจงห่อชาโพธิโบราณหนึ่งชั่งให้หลีเต้า แม้ว่าจะไม่สามารถมอบตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ให้ได้ แต่ฮ่องเต้ก็ไม่ได้ตระหนี่แต่อย่างใด
หลังหลีเต้าจากไป ฮ่องเต้ยงคงนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรพลางถอนหายใจเบาๆ “ก็ยังคงไม่สามารถรั้งเจ้าหนุ่มคนนี้ไว้ได้”
ที่ด้านข้าง มือของจาวจงที่กำลังรินชาชะงักไปชั่วขณะ หลังจากรินชาเสร็จแล้วจาวจงจึงเอ่ยปากว่า “ฝ่าบาท มีคำหนึ่งที่กระหม่อมไม่แน่ใจว่าควรพูดหรือไม่”
ฮ่องเต้จิบชาหนึ่งอึก เอนหลังพิงบัลลังก์มังกรพลางหรี่ตามอง พูดว่า “เจ้ากับเรายังมีอะไรที่ควรพูดไม่ควรพูดอีกหรือ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ เถิด”
จาวจงก้มศีรษะกล่าวว่า “ฝ่าบาท ตามความเห็นของกระหม่อม ท่านอู่อันกงเป็นคนค่อนข้างตรงไปตรงมา กระหม่อมคิดว่าบางเรื่องเพียงแค่พูดตรงๆ ไม่จำเป็นต้องใช้ตำแหน่งบังคับให้เขาอยู่ในเมืองหลวง”
“อย่างนั้นหรือ?” ฮ่องเต้ลืมตาขึ้นพูดว่า “เรื่องแบบนี้เป็นเรื่องที่พูดตรงๆ ได้หรือ? แต่ตอนนี้ก็ไม่สำคัญแล้ว เราเชื่อว่าบางคนคงเข้าใจแล้ว แม้เจ้าหนุ่มคนนี้ไม่อยากเข้าร่วมก็ต้องเข้าแล้ว เพียงแต่ไม่รู้ว่าสุดท้ายเขาจะเลือกอย่างไร”
สวนสัตว์ส่วนพระองค์เป็นสถานที่ที่ใช้เก็บรักษาสัตว์พาหนะของวังหลวงโดยเฉพาะ ในเวลานี้ผ
