จู่ๆ ฮองเต้ก็เอ่ยปากขึ้นอย่างกะทันหัน
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เตาพลันชะงักไป หลังจากได้สติกลับมาก็กล่าวว่า
“ฝ่าบาท พระองค์หมายถึง…”
ฮองเต้จิบชาที่ตนเองชงแล้วตอบตามตรง
“หากเจ้ารับตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ประจำเมืองหลวง เราจะพระราชทานให้เจ้าหนึ่งชั่ง และทุกๆ ปีต่อจากนี้จะเก็บส่วนแบ่งไว้ให้เจ้าด้วย”
หลี่เตา “???”
เขาไม่เคยคิดเลยว่าฮองเต้จะรอเขาอยู่ตรงนี้ แต่ไม่นานเขาก็เริ่มสงสัย ถึงแม้ว่าฮองเต้จะเห็นศักยภาพในตัวเขามากแค่ไหน แต่ก็ไม่น่าจะแสดงท่าทีเช่นนี้
แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาจะไม่รับตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ประจำเมืองหลวงอย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงพูดอย่างไม่อ้อมค้อมว่า
“หากเป็นคำขอร้องอื่นๆ กระหม่อมยังพอจะพิจารณาได้ แต่ตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดแห่งหน่วยราชองครักษ์ประจำเมืองหลวงนั้น ขอปฏิเสธพะยะค่ะ”
เมื่อเห็นว่าตนเองถูกปฏิเสธ สีหน้าของฮองเต้ก็ไม่สู้ดีในทันที หลี่เตามองเห็นทุกอย่างอยู่ในสายตา แต่ไม่ว่าสีหน้าจะไม่ดีแค่ไหน ฮองเต้ก็คงไม่อาจตะโกนสั่งให้ฆ่าเขาเพราะเรื่องนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นถึงจะมีคำสั่งให้ฆ่าเขาเองก็ไม่กลัว อย่าคิดว่าความพยายามของเขาตลอดหลายปีนี้สูญเปล่า
แม้ว่าหากต้องต่อสู้กันจริงๆ เขาอาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของราชวงศ์ตาเฉียน แต่ถ้าสู้ไม่ได้ก็หนีได้ ใช้วิธีของพวกคนดินแดนทางใต้ในอดีตหนีไปทางใต้ แล้วพาคนของเขาหลบเข้าไปในเทือกเขาหมื่นลี้ ถึงแม้จะเ
