ยังไม่รู้ว่าจะกลับไปรายงานต่อท่านผู้นั้นอย่างไรดี
เมื่อเห็นซุนเซียนไม่พูดอะไรหลีเต้าจึงเปลี่ยนเป้าหมาย พอนึกถึงก่อนหน้านี้ที่หยางหลินบอกว่าขุนนางฝ่ายปกครองทั้งหมดล้วนมีท่าทีสงสัยในความสามารถการปกครองดินแดนทางใต้ของเขา เขาจึงมองไปยังขุนนางฝ่ายปกครองทั้งหมดแล้วกล่าวขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า “บัดนี้ไม่ทราบว่าท่านขุนนางทั้งหลายนั้น ยังมีข้อสงสัยในการปกครองดินแดนทางใต้ของข้าอีกหรือไม่?”
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมาทุกคนก็ต่างก้มหน้าลงไม่พูดจา เหมือนซุนเซียนแม้แต่ความกล้าที่จะสบตากับหลีเต้าก็ยังไม่มี หากหลีเต้าเป็นผู้ว่าการแห่งดินแดนทางใต้เพียงอย่างเดียว พวกเขาก็อาจจะกล้าแสดงท่าทีขัดแย้งออกมาบ้าง แต่เมื่อมีตำแหน่งนั้นพร้อมด้วยพลังระดับมหาราชาปรมาจารย์แล้ว พวกเขาก็ไม่ต้องคิดอีกต่อไป เพราะทั้งสองฝ่ายไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกันแล้ว ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามมากเพียงใดก็ไม่สามารถโค่นล้มผู้ที่มีระดับมหาราชาปรมาจารย์ตั้งแต่อยู่ในวัยยี่สิบปีได้ เพราะต่อให้เอาคุณค่าของพวกเขาทั้งหมดมารวมกัน ก็ยังเทียบกับหลีเต้าเพียงคนเดียวไม่ได้
เมื่อเห็นสถานการณ์ระหว่างหลีเต้ากับเหล่าขุนนางฝ่ายปกครอง ฮ่องเต้จึงกล่าวว่า “อู่อันป๋อไม่ต้องบังคับให้พวกเขาตอบแล้ว ด้วยพลังของเจ้าพวกเขาไม่มีคุณสมบัติที่จะสงสัยอีกต่อไป หากเจ้าที่มีพลังเช่นนี้ยังไม่สามารถปกครองดินแดนทางใต้ได้ดีอีก เช่นนั้นเราคงต้องพิจารณาแล้วว่าควรปล่อยให้ดินแดนทางใ
