่อนึกถึงความสามารถของหลีเต้าแล้ว พวกเขาก็พบว่าตนเองไม่อาจเกลียดชังได้เลย และไม่กล้าเกลียดด้วย
ในแถวของขุนนางฝ่ายทหาร หยางหลินที่ยืนอยู่ตำแหน่งค่อนไปทางด้านหน้ามีสีหน้าเต็มไปด้วยความยินดี ขณะเดียวกันในดวงตายังมีแววของความโล่งใจและความภาคภูมิใจอยู่ โชคดีที่เขายอมรับผูกสัมพันธ์กับหลีเต้าตั้งแต่เนิ่นๆ หากช้าไปอีกสักไม่กี่วันคงได้แต่นั่งเสมอหน้าเสมอตากับหลีเต้าแล้ว
ภายใต้สายตาของทุกคน หลีเต้าพลันเอ่ยปากด้วยสีหน้าสงบนิ่ง “ขอบพระทัยฝ่าบาทสำหรับรางวัลพะยะค่ะ”
เมื่อเห็นท่าทีไม่หยิ่งยโสและไม่ร้อนรนของหลีเต้า ฮ่องเต้ก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ แล้วจึงเอ่ยทั้งรอยยิ้ม “อู่อันกง นับจากนี้เจ้าก็จะเป็นกงที่อายุน้อยที่สุดนับตั้งแต่ต้าเฉียนก่อตั้งแคว้นมา แต่ถึงกระนั้นเราก็หวังว่าเจ้าจะไม่ผ่อนคลายจนหลงลืมจิตใจดังเดิม เพราะกงขั้นสามยังไม่ใช่จุดสูงสุด แม้เราจะไม่ใช่ฮ่องเต้ผู้เลิศล้ำแต่ก็ไม่ใช่คนที่อิจฉาริษญาผู้มีความสามารถ ตราบใดที่เจ้ายังคงสร้างผลงานต่อไป เราเชื่อว่าเจ้าจะสามารถก้าวไปถึงจุดที่สูงกว่านี้ได้”
