ให้เกิดระลอกคลื่นเท่านั้น
ยิ่งการต่อสู้ยาวนานขึ้น จิตใจของโม่อู๋หมิงก็เริ่มเปลี่ยนไป ในตอนแรกที่การโจมตีของเขาถูกหลี่เตาสกัดเอาไว้ก็ยังพอยอมรับได้อยู่บ้าง เพราะเขาเพียงแค่ทำการโจมตีเพื่อหยั่งเชิงเท่านั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป เขาก็ได้ลงมืออย่างจริงจัง จนถึงตอนนี้เขาได้ใช้พลังส่วนใหญ่ของตนออกมาแล้ว แต่ก็ยังถูกหลี่เตาปัดป้องไปได้อย่างง่ายดาย
หลี่เตาในสายตาของเขาตอนนี้ เปรียบเสมือนห้วงเหวลึกที่ไม่อาจมองเห็นก้นบึ้งได้เลย ในที่สุดโม่อู๋หมิงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาลงมือโจมตีพร้อมกับถามว่า
“เหตุใดเจ้าจึงไม่โต้กลับ!”
หากเขาพ่ายแพ้ให้อีกฝ่ายจริงๆ ก็สามารถยอมรับได้ มันเป็นเพียงเรื่องของผู้ชนะและผู้แพ้เท่านั้น เขาไม่ใช่คนที่รับความพ่ายแพ้ไม่ได้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาโกรธที่สุดคือ ท่าทีของอีกฝ่ายในการต่อสู้กับเขาตั้งแต่ต้นจนจบ เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายไม่ได้มองเขาเป็นคู่ต่อสู้เลยแม้แต่น้อย
“ทำไมงั้นหรือ?” หลี่เตาป้องกันการโจมตีที่เป็นท่าสังหาร ก่อนจะกล่าวเสียงเบาด้วยสายตาสงบนิ่ง “กระบวนท่าของเจ้าไร้ซึ่งเจตนาสังหาร และหากข้าลงมือ เจ้าก็อาจไม่มีโอกาสอีกแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น โม่อู๋หมิงก็ตกอยู่ในความเงียบ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ เขาก็เก็บกระบี่และถอยหลัง เขาเงยหน้าขึ้นจ้องมองหลี่เตาแล้วค่อยๆ เอ่ยปากว่า
“ข้าเคารพเจ้า หวังว่าเจ้าจะจริงจังขึ้นมาบ้าง”
โม่อู๋หมิงพูดจบก็ปลดปล่อยพลังทั้งหมดของตนออกมา ในชั่วขณะ
