วังหลัง หน้าตำหนักหมิงเยว
จ้าวจงประกาศพระราชโองการที่อยู่ในมือ
“ฝ่าบาททรงมีพระราชโองการรับสั่งให้แต่งตั้งเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เป็นองค์หญิงหย่งอัน พระราชทานหยกหรูอี่หนึ่งคู่ พร้อมด้วยเครื่องเงิน เครื่องทอง”
“สุดท้าย เสี่ยวอวี่เอ๋อร์สามารถนำพระนามเข้าสู่หอบรรพชนหลวงได้ และจะได้รับการเคารพบูชาในฐานะสมาชิกราชวงศ์สืบไป”
“จบพระราชโองการ”
เมื่ออ่านจบ จ้าวจงก็เงยหน้าขึ้นมากล่าวเบาๆ ว่า
“องค์หญิงหมิงเยว โปรดรับพระราชโองการเถิด”
องค์หญิงหมิงเยวพลันได้สติกลับมา นางก้าวไปข้างหน้าเพื่อรับพระราชโองการ
“เช่นนั้นกระหม่อมขอตัวกลับไปรายงานก่อนพะยะค่ะ”
จ้าวจงพูดจบก็ไม่ได้อยู่นาน หมุนตัวจากไปทันที
หลังจ้าวจงจากไปได้ไม่นาน เสียงของจีหมิงเยวก็ดังขึ้นในความคิดขององค์หญิงหมิงเยว
“ดูเหมือนว่าฝ่าบาทผู้เป็นบิดาของพวกเราจะค้นพบตัวตนของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์แล้ว”
องค์หญิงหมิงเยวพลันชะงักไป
“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”
จีหมิงเยวตอบว่า
“เจาลืมไปแล้วหรือ? หอบรรพชนหลวงของราชวงศ์นั้น ผู้ที่ไม่ใช่สายเลือดจะไม่สามารถได้รับเกียรติยศและการบูชาจากราชวงศ์ การที่ฝ่าบาทนำเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เข้าสู่หอบรรพชนหลวง ก็คือการให้นางขึ้นทะเบียนในสายตระกูลของราชวงศ์ เห็นได้ชัดว่าฝ่าบาททรงมีคำตอบอยู่แล้ว”
หลังจากเข้าใจในประเด็นนี้ องค์หญิงหมิงเยวก็มีใบหน้าแดงระเรื่อ รู้สึกงุนงงไม่รู้จะทำอย่างไร
จีหมิงเยวปลอบประโลมว่า
“ไม่เป็นไร การที่ฝ่าบาทประทานรางวัลเช่น
