นี้ให้เสี่ยวอวี่เอ๋อร์นั้น หมายความว่าพระองค์ทรงยอมรับเด็กคนนี้แล้ว มีฝ่าบาทอยู่ ต่อให้ในอนาคตมีผู้อื่นบังเอิญค้นพบก็ไม่เป็นไร”
“และยิ่งไปกว่านั้น รางวัลของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ยังมากกว่าตอนที่เจ้าได้รับการแต่งตั้งเป็นองค์หญิงหมิงเยวเสียอีก”
“หย่งอัน… หย่งอัน ความสงบสุขชั่วนิรันดร ฝ่าบาททรงรักแม้กระทั่งอีกาที่อยู่ในบ้านจริงๆ”
ในขณะที่ทั้งสองกำลังสนทนากันอยู่ในใจ ก็พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากภายในตำหนักหมิงเยว
“คุณหนูน้อย ช้าลงหน่อยเจ้าคะ”
ท่ามกลางเสียงร้องตกใจของสาวใช้ในตำหนักหมิงเยว จู่ๆ ก็มีเด็กน้อยคนหนึ่งวิ่งออกมาจากประตูตำหนักหมิงเยว ปากส่งเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ เมื่อเห็นองค์หญิงหมิงเยว ร่างเล็กๆ นั้นก็อุทานออกมา
“ท่านแม่!”
เมื่อองค์หญิงหมิงเยวได้สติ ก็พบว่าในอ้อมอกมีเด็กน้อยน่ารักแก้มกลมเพิ่มขึ้นมา นางดูราวกับเป็นรูปสลักหยกตัวน้อย โดยเฉพาะดวงตากลมโตคู่นั้น มันมีสีดำขลับและเปล่งประกายแวววาว ช่างดึงดูดสายตาผู้คนยิ่งนัก
นี่คือธิดาขององค์หญิงหมิงเยวและหลี่เตา เด็กน้อยนามว่าเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ มีอายุสามขวบตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา
หลังจากเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ปรากฏตัว นางกำนัลหลายคนก็วิ่งตามออกมาจากตำหนักหมิงเยวในเวลาไม่นาน เมื่อเห็นองค์หญิงหมิงเยวอุ้มเสี่ยวอวี่เอ๋อร์อยู่ นางกำนัลหลายคนจึงรีบคำนับและกล่าวว่า
“ขออภัยเพคะองค์หญิง พวกหม่อมฉันดูแลคุณหนูไม่ดีเอง”
เมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของเหล่านางกำนั
