ล เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็ดูเหมือนจะรับรู้บางอย่าง จึงเงยหน้าขึ้นและพูดเสียงเบาว่า
“ท่านแม่ อย่าโกรธพวกเขาเลย เป็นความผิดของเสี่ยวอวี่เอง”
องค์หญิงหมิงเยวลูบศีรษะของเสี่ยวอวี่เอ๋อร์อย่างอ่อนโยน
“เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ทำผิด เช่นนั้นแล้วควรทำอย่างไรเล่า?”
เมื่อได้ยินดังนั้น เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ก็คลานลงจากอ้อมอกขององค์หญิงหมิงเยว เด็กน้อยโค้งคำนับให้เหล่านางกำนัลและกล่าวว่า
“พี่สาวทั้งหลาย ข้าขอโทษ”
ร่างเล็กๆ ที่ทำท่าทางเช่นนี้ ช่างน่ารักน่าเอ็นดูยิ่งนัก
อีกด้านหนึ่ง เหล่านางกำนัลเผยสีหน้าตื่นตกใจออกมา แต่เมื่อได้สติกลับคืนมา พวกนางก็พากันรีบส่ายหัว ไม่อาจรับเกียรตินี้ได้
องค์หญิงหมิงเยวเห็นว่าพวกนางกำนัลอึดอัด จึงโบกมือกล่าวว่า
“เอาละ พวกเจ้ากลับไปก่อนเถอะ ข้าจะดูแลเสี่ยวอวี่เอ๋อร์เอง”
“เพคะองค์หญิง”
หลังจากที่นางกำนัลทั้งหลายออกไปแล้ว องค์หญิงหมิงเยวก็ถามขึ้นในใจว่า
“พี่ เกิดอะไรขึ้นกับเสี่ยวอวี่เอ๋อร์กันแน่ เหตุใดนางถึงได้แตกต่างจากคนทั่วไปนัก หากเป็นเด็กธรรมดาอายุสามขวบ ย่อมไม่มีทางวิ่งหนีสาวใช้ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความเร็วที่เสี่ยวอวี่เอ๋อร์ปรากฏตัวในอ้อมอกของนางเมื่อครู่นี้ แม้แต่นางเองยังต้องงุนงงไปชั่วครูก่อนจะมองเห็นได้ชัดเจน”
“และเสี่ยวอวี่เอ๋อร์ไม่ได้มีเพียงความผิดปกตินี้เท่านั้น ยกเว้นตอนแรกเกิดที่ร้องไห้อยู่บ้าง หลังจากนั้นนางก็ฉลาดเกินวัยอย่างน่ากลัว ไม่ว่าจะหิวหรืออยากขับถ่ายก็ล้วนไปหา
