่ต้องพูดถึงเหมียวเมียวซิน นางเกือบจะอาศัยอยู่ในเทือกเขาหมื่นลี้ตลอดทั้งปีแทบไม่เคยออกมาเลย แม้จะเติบโตเร็วกว่าวัยแต่ก็ยังเป็นเพียงเด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้น
หลีเต้ายิ้มบางพลางกล่าวว่า “ไปกันเถอะ แค่มองดูเฉยๆ ไม่มีประโยชน์หรอก ต้องเดินชมถึงจะดี”
ดังนั้นหลีเต้าจึงพาหญิงสาวทั้งสามเดินเที่ยวไปตามถนนสายยาวที่คึกคักนี้ เนื่องจากรูปลักษณ์ของหลีเต้าและสามสาวงาม ผู้คนเกือบสิบส่วนที่เดินอยู่ตามทางต่างอดไม่ได้ที่จะเหลียวมองพวกเขาสักหนึ่งครั้ง แต่ก็ไม่มีคนตาไร้แววเข้ามาหาเรื่องแต่อย่างใด ท้ายที่สุดแล้วความจริงก็ไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน ถ้าหากว่าการครอบครองความงามนั้นจะทำให้มีเรื่องวุ่นวายเข้ามาไม่หยุดหย่อน เช่นนั้นแล้วหญิงสาวธรรมดาคงไม่มีทางได้เติบโตจนถึงวัยผู้ใหญ่ และยังมีเหตุผลสำคัญอีกประการหนึ่งคือ น้ำในเมืองหลวงนั้นลึกมาก ลึกถึงขนาดที่ว่าหากไม่มีภูมิหลังที่แข็งแกร่งพอก็จะไม่มีใครกล้าไปล่วงเกินผู้อื่นอย่างไม่ระมัดระวัง เพราะท้ายที่สุดแล้วก็ไม่รู้ว่าเมื่อทุ่มอิฐก้อนนี้ลงไป จะมีปลาใหญ่ชนิดใดกระโดดออกมา
“คุณชาย ข้าต้องการอันนี้!”
“อันนี้ด้วย ข้าอยากกินอันนี้อีก ข้าไม่ได้กินมาหลายปีแล้ว ซื้อเถอะ”
“อันนี้ด้วย คุณชายดูสิ สวยใช่ไหมเจ้าคะ”
อาจเป็นเพราะไม่ได้ออกมาเดินเที่ยวเล่นอย่างเต็มที่นานแล้ว จิ่วเอ๋อร์จึงเดินๆ หยุดๆ ตามถนนใหญ่ เมื่อเห็นของอร่อยก็อยากกิน หากเห็นของสนุกก็อยากเล่น ถ้าเห็นของสวยงามก็อยากซื้
