็วางของในมือลงและแย่งกาน้ำชาจากมือของเสี่ยวเอ้อร์ประจำร้านมาปรนนิบัติหลีเต้าด้วยตัวเอง
หลีเต้ากล่าวเสียงเบา “ออกมาข้างนอกแบบนี้ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้หรอก ให้พวกเขาทําก็ได้”
จิ่วเอ๋อร์ส่ายหน้า “ไม่ได้ มีเพียงข้าเท่านั้นที่สามารถปรนนิบัติคุณชายได้” เมื่อเห็นจิ่วเอ๋อร์มีความสุขกับการทำเช่นนั้นหลีเต้าจึงไม่ได้พูดอะไรอีก หลังจากดูแลหลีเต้าเรียบร้อยแล้ว จิ่วเอ๋อร์และอีกสองคนก็เริ่มพูดคุยกันเสียงเบาพลางชมการแสดงงิ้วบนเวทีที่อยู่ไม่ไกล แม้จะเป็นช่วงเที่ยงวันแต่โรงละครก็มีคนจำนวนไม่น้อยเลย และเนื่องจากถนนสายยาวนี้อยู่ใกล้กับเขตตะวันออกของเมือง จึงมีขุนนางและคนชนชั้นสูงมาที่นี่ไม่น้อย
ขณะที่หลีเต้ากำลังชมการแสดงงิ้วอย่างเงียบๆ ทันใดนั้นหูของเขาก็ขยับเล็กน้อย หลังจากที่ทวารทั้งเจ็ดได้ผ่านการแปรสภาพมาแล้ว ประสาทสัมผัสต่างๆ ของเขาก็เฉียบคมขึ้นอย่างมาก เพื่อความสะดวกหลีเต้าสามารถควบคุมหูให้กรองเสียงรบกวนส่วนใหญ่ที่เขาไม่ต้องการออกได้ และสิ่งที่สามารถส่งผ่านเข้ามาในหูของเขาได้นั้น ล้วนแต่เป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจของเขาเกิดความรู้สึกได้ และในขณะนี้ที่โต๊ะตัวหนึ่งไม่ไกลจากที่เขานั่งอยู่ มีบุรุษสวมอาภรณ์หรูหราสองสามคนกำลังสนทนาเรื่องที่ดึงดูดความสนใจของเขา
“ได้ยินมาว่าเมื่อไม่นานมานี้ในวังหลวงเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น”
“เรื่องใหญ่? เรื่องใหญ่อะไร? ทำไมข้างนอกถึงไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรเลย”
“ข้างนอกจะมีความเคลื่
