ป็นจดหมายที่ส่งมาจากท่านไท่ผิงกง”
“เอ๋? จดหมายจากท่านหยาง” หลีเต้ารับจดหมายจากมือของจางเหมิงมาแล้วเปิดออก จากนั้นก็ค่อยๆ อ่านมัน หลังจากอ่านไปสักพักเขาก็พับจดหมายเก็บ จางเหมิงที่อยู่ด้านข้างถามขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็น “หัวหน้า จากท่านไท่ผิงกงส่งจดหมายมามีเรื่องอะไรหรือ?”
หลีเต้าไม่ได้พูดอะไร เพียงแคโยนจดหมายให้จางเหมิงอย่างไม่ใส่ใจ จางเหมิงที่เข้าใจความหมายนั้นเปิดออกดู ครู่ต่อมาจางเหมิงพลันร้องเสียงดัง “พวกมันกล้าดีอย่างไรมาใส่ร้ายท่านเช่นนี้”
ในจดหมายนั้นหยางหลินบอกว่าหลังจากที่หลิวหงและอีกสองคนเดินทางกลับจากดินแดนทางใต้มาถึงเมืองหลวงแล้ว พวกเขาได้รายงานเรื่องราวที่ดินแดนทางใต้ให้จวนอัครเสนาบดิทราบก่อนแล้ว หลังจากนั้นยังได้เสริมเติมแต่งเรื่องราวก่อนจะกราบทูลต่อฮ่องเต้ในช่วงเช้า ดังนั้นผลลัพธ์ก็คือ ก่อนที่หลีเต้าจะได้ไปรายงานตัวที่เมืองหลวง เขาก็ถูกคนของจวนอัครเสนาบดีตำหนิอย่างหนักในราชสำนักแล้ว ปัจจุบันในสถานการณ์ที่ถูกวิพากษ์วิจารณ์เช่นนี้ คนส่วนใหญ่ต่างรอดูความล้มเหลวของเขา และจุดประสงค์ของจดหมายจากหยางหลินมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือให้หลีเต้าเตรียมตัวล่วงหน้า อย่าได้ถูกทำให้สับสนอย่างกะทันหัน และยังแสดงให้เห็นว่าตราบใดที่ดินแดนทางใต้ไม่มีปัญหาใหญ่ เขาก็สามารถแก้ไขได้ทุกอย่าง
หลีเต้านึกภาพกลุ่มคนที่เยาะเย้ยเขาไม่หยุดหย่อนในขณะที่เขาไม่อยู่ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มบางกล่าวว่า “ค
