เมื่อได้ยินคำพูดของฮั่วอวิน ทั้งสองคนที่เหลือก็คิดว่าเป็นเช่นนั้นด้วย สภาพของดินแดนทางใต้ในตอนนี้พวกเขาไม่จำเป็นต้องหาเรื่อง เพียงแค่งานเขียนรายงานขึ้นไปให้ฝ่าบาททรงทราบก็พอแล้ว สรุปคือตราบใดที่อีกฝ่ายทำงานได้ไม่ดีพวกเขาก็จะสามารถวางใจได้
แต่เพื่อความรอบคอบพวกเขายังจำเป็นต้องทำอะไรบางอย่าง ดังนั้น
“ท่านผู้ว่าการหลี ทางราชสำนักส่งพวกเรามาตรวจสอบดินแดนทางใต้ หากพวกเราคัดลอกเนื้อหาเอกสารเหล่านี้ไปอีกหนึ่งชุดคงจะไม่มีปัญหาใช่หรือไม่”
“เชิญทั้งสามท่านตามสบาย เพียงแค่ทำตามกฎระเบียบ”
เมื่อได้ยินดังนั้นทั้งสามคนก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เรียกคนใต้บังคับบัญชาเข้ามาทันที จากนั้นกลุ่มคนก็เริ่มทำการคัดลอก
เมื่อเห็นภาพนี้โจวเซิงก็เข้ามากระซิบว่า “ท่านผู้ว่าการ แบบนี้จะไม่มีปัญหาหรือขอรับ”
“จะมีปัญหาอะไร”
“ขากลัวว่าพวกเขาจะใส่ร้ายท่าน”
“ใส่ร้าย?” หลีเต้าเผยรอยยิ้มบาง “ปล่อยพวกเขาไปเถิด อย่างไรเสียอีกไม่นานก็ครบสามปีแล้ว ข้าก็ต้องไปเมืองหลวงเพื่อรายงานตัว เมื่อถึงเวลานั้นทุกอย่างก็จะกระจ่าง”
ครึ่งวันต่อมา ในที่สุดพวกหลิวหงทั้งสามคนก็จดบันทึกทุกอย่างที่ควรจดเสร็จสิ้น หากเป็นในอาณาเขตของพวกเขาเองพวกเขาอาจจะพักอยู่ที่นี่อีกสักสองสามวัน แต่สถานที่แห่งนี้ของหลีเต้าไม่มีผลประโยชน์อะไรให้กอบโกย ซ้ำยังต้องมาโดนดูถูกอีก ดังนั้นทั้งสามคนจึงบอกลาทันที
“ขอให้ทั้งสามท่านเดินทางโดยสวัสดิภาพ” หลีเต้านั่งนิ่งอยู่ในห้อง
