มาก่อน?”
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา สีหน้าของทั้งสามก็เปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีในทันที พวกเขาในฐานะศิษย์ของจวนอัครเสนาบดี เคยถูกผู้อื่นพูดจาเช่นนี้ใส่เสียเมื่อไร
หากผู้พูดเป็นผู้ว่าการดินแดนทางใต้ หลี่เตาก็ยังจะพอรับได้อยู่บ้าง แต่สำคัญคือมันไม่ใช่
“อู่ฮั่นป๋อ ท่านควบคุมคนของท่านหน่อย!”
หลี่เตาเลิกคิ้วขึ้น
“ทั้งสามท่าน หรือว่าคนใต้บังคับบัญชาของข้าพูดไม่ถูกต้อง?”
“แต่ท่านรู้หรือไม่ว่าพวกเราเป็นคนของใคร?”
“ไม่ทราบ แต่ดูจากท่าทีของทั้งสามท่านในตอนนี้แล้ว ก็คงไม่ใช่คนดีอะไรแน่”
“เจ้า…”
ทั้งสามคนไม่คิดว่าหลี่เตาจะไม่ให้เกียรติกันถึงเพียงนี้
เมื่อเห็นทั้งสามคนยังอยากจะพูดอะไรต่อ ทันใดนั้นเสียงแค่นหัวเราะเย็นชาก็ดังขึ้นข้างหู ในชั่วขณะถัดมา ทั้งสามคนรู้สึกเพียงว่าหัวเข่าอ่อนยวบ ทรุดตัวคุกเข่าลงกับพื้นทันที พร้อมกันนั้นเสียงของหลี่เตาก็ดังขึ้นมา
“ทั้งสามท่าน ราชสำนักไม่นิยมการคุกเข่าคำนับ รีบลุกขึ้นเถิด”
