เพื่อจะรินชาให้ เมื่อเห็นดังนั้น สีหน้าที่เพิ่งจะหยิ่งผยองของเสิ่นชานก็เปลี่ยนไปทันที เขารีบลุกขึ้นพูดว่า “ไม่ต้อง ข้าทำเองได้”
แม้ว่าสถานะของจิ๋วเออร์จะเป็นเพียงสาวใช้ประจำตัวเล็กๆ ของหลี่เต้า แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่าแม้สถานะจะเป็นสาวใช้ แต่ถ้าพูดถึงตำแหน่งแล้ว ทั้งจวนผู้ว่าการไม่มีใครเทียบนางได้
ดังนั้นไม่ว่าใครในจวนผู้ว่าการก็ไม่กล้าแสดงความไม่เคารพต่อหน้าจิ๋วเออร์ คนฉลาดบางคนถึงกับปฏิบัติต่อจิ๋วเออร์ด้วยท่าทีเหมือนกับที่พวกเขาปฏิบัติต่อนายหญิงของจวนผู้ว่าการ
ในสถานการณ์เช่นนี้ เสิ่นชานจะกล้าได้อย่างไร
“ถ้าเช่นนั้น ท่านก็จัดการเองเถิด”
เมื่อเห็นท่าทางของเสิ่นชาน จิ๋วเออร์ก็ไม่ได้พูดอะไรมาก วางกาน้ำชาลงแล้วกลับไปยืนข้างกายหลี่เต้าเพื่อปรนนิบัติ เสิ่นชานถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาหยิบกาน้ำชาขึ้นมารินให้ตัวเองหนึ่งถ้วย จิบเล็กน้อยแล้วพูดว่า
“ชาที่แม่นางจิ๋วเออร์ชง… พี่ใหญ่มีนางอยู่ด้วย ช่างมีบุญจริงๆ”
พอคำพูดนี้หลุดออกมา ใบหน้างามของจิ๋วเออร์ก็เปล่งประกายด้วยความยินดีทันที จากนั้นนางก็แอบมองไปทางหลี่เต้าแวบหนึ่ง หลี่เต้าเอ่ยปากว่า “ดื่มก็ยังปิดปากเจ้าไม่ได้”
เสิ่นชานหัวเราะพลางกล่าวว่า “ข้าเป็นคนชอบพูดความจริง”
หลังจากเสิ่นชานมาถึงไม่นาน จากนั้นเหลากุยก็มาด้วย เจ้าบ้าตัวน้อยเองก็ตามมา เมื่อเทียบกับเสิ่นชานแล้ว เหลากุยยังคงสวมเสื้อคลุมนักพรตที่ขาดวิ่นและเต็มไปด้วยกลิ่นยาเหมือนเดิม
ส่วนเจ้าบ
