แต่อีกฝ่ายมีเพียงคนเดียว ผู้คนด้านล่างก็รู้สึกไม่พอใจทันที
ชายเสื้อคลุมสีดำกล่าวว่า “ขออภัยด้วย ในตอนนี้นายท่านกำลังบำเพ็ญตนอยู่ ไม่สะดวกที่จะออกมาพบกับทุกท่าน ดังนั้นข้าจึงขอต้อนรับทุกท่านแทนชั่วคราว”
“เอ๋ อะไรนะ? บำเพ็ญตน? หากเขาบำเพ็ญตนอยู่แล้วจะเรียกพวกเรามาทำไมกัน พวกเจ้ากองทัพสิบทิศคิดว่าตัวเองยิ่งใหญ่เกินไปแล้วกระมัง”
มีคนหนึ่งอดไมไหวตะโกนขึ้นด้วยสีหน้าบึ้งตึง แม้ว่าพวกเขาจะเป็นผู้ที่หนีมายังเขตร้าง แต่พวกเขาล้วนเคยเป็นผู้ที่มีฐานะอยู่บ้างในอดีต
หากอยู่ลำพังพวกเขาย่อมไม่กล้าที่จะทำตัวโอหังต่อหน้ากองทัพสิบทิศเช่นนี้ แต่ตอนนี้พวกเขามีกันหลายคน ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าพวกเขาถูกนายท่านของกองทัพสิบทิศผิดนัดเสียอย่างนั้น
ชายเสื้อคลุมสีดำมองไปยังผู้ที่เอ่ยปาก “ท่านผู้นี้ พูดจาดีๆ หน่อยได้หรือไม่?”
“แม่เจ้าเถอะ”
คำว่า ‘แม่’ เพิ่งจะหลุดออกจากปากของผู้พูด ในชั่วขณะถัดมาเขาก็ไม่สามารถอ้าปากได้อีก เพราะทันใดนั้นเขาพบว่าตนเองไม่สามารถเปิดปากได้ อีกทั้งยังมีพลังล่องหนบางอย่างกำลังรัดแน่นอยู่รอบลำคอ ทำให้ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอึดอัด
เมื่อชายเสื้อคลุมดำยื่นนิ้วออกมาเกี่ยวเบาๆ ชายผู้นั้นก็ลอยขึ้นกลางอากาศทันที ล่องลอยอยู่เหนือหุบเขาต่อหน้าต่อตาของทุกคน
“เหตุใดจึงไม่สามารถพูดจาดีๆ ได้เล่า?” ชายเสื้อคลุมดำเอ่ยพึมพำกับตัวเอง
“ไว้ชีวิตข้าด้วย”
“ไว้ชีวิตเจ้าหรือ?”
ชายเสื้อคลุมดำส่ายหน้า มือทั้ง
