่ถ้าหากไม่ได้รับการแก้ไขอย่างถึงที่สุดก็จะไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ
เวลาหนึ่งเดือนผ่านไปอย่างรวดเร็ว
วันนี้หลี่เต้ากำลังตรวจแก้ฎีกาที่เฉินโหยวส่งมาในห้องโถงใหญ่ เนื่องด้วยมีขุนนางถูกส่งออกไปแล้ว ดังนั้นในแต่ละท้องที่จึงเริ่มมีฎีกาส่งขึ้นมาที่จวนผู้ว่าการเป็นระยะ
“พวกเจ้านี่นะ”
หลังจากอ่านเนื้อหาในฎีกาอย่างชัดเจนแล้ว หลี่เต้าก็อดถอนหายใจไม่ได้ ฎีกาที่ส่งขึ้นมาเหล่านี้มีเรื่องจริงจังน้อยมาก ส่วนใหญ่เป็นคำถามจากพวกคนสำนักเหวินหัวที่ถูกส่งออกไปเสียมากกว่า เกี่ยวกับเรื่องนี้หลี่เต้าไม่ได้พูดอะไรมาก การที่พวกเขามีเวลาว่างเช่นนี้แสดงว่าพวกเขาจัดการงานในมือได้ไม่เลว
ดังนั้นหลี่เต้าจึงตอบคำถามเหล่านี้ทีละข้อ อย่างไรเสียเรื่องเหล่านี้สำหรับเขาแล้วก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น แต่คนเหล่านี้ดูเหมือนจะเริ่มคิดว่าเขาเป็นอาจารย์ไปจริงๆ เสียแล้ว
“พี่ชายหลี่อยู่หรือไม่?”
ในตอนนั้นเองพลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากลานบ้านด้านนอก
“หืม? ซานเหนียง?”
ไม่นานหลังจากนั้น ในห้องโถงใหญ่
หลี่เต้านั่งอยู่บนที่นั่งประธาน เขามองไปยังปี้โหยวเออร์ที่ยืนอยู่ข้างเถี่ยซานเหนียงแล้วกล่าวว่า “โหยวเออร์เจ้าไม่ต้องยืนแล้ว นั่งลงเถิด”
“ค่ะ…”
เมื่อเห็นเถี่ยซานเหนียงพยักหน้า โหยวเออร์จึงนั่งลงอย่างว่าง่าย หลังจากนั้นหลี่เต้าก็หันไปถามว่า “ซานเหนียง วันนี้เจ้ามาที่นี่เพื่อ…”
เถี่ยซานเหนียงเงยหน้าขึ้นมาก่อนจะกล่าวเสียงเบาว่า “พี่ชายห
