้ แม้แต่เจ้าหนูจ้าวซิงนั่น เมื่อพบท่านก็ต้องคำนับแบบศิษย์ ยิ่งไม่ต้องพูดถึง…”
คำพูดที่ตามมาหลังจากนั้นหลี่เต้าไม่ได้ยิน เขาได้ยินเพียงแค่ประโยคแรกเท่านั้น
ดังนั้นเขาจึงไม่ปฏิเสธอีกต่อไป เก็บแผ่นหยกเข้าไปในอกเสื้อของตนอย่างดี
เรื่องสถานะพวกนั้นเขาไม่ได้สนใจ แค่คิดว่าเจ้าแผ่นหยกนี้ดูเหมาะกับเขาดีก็เท่านั้น
เมื่อเห็นว่าหลี่เต้ารับเอาไว้แล้ว ฉูจ้าวก็เผยรอยยิ้มพึงพอใจออกมา
“เอาล่ะ ข้าก็ต้องไปแล้ว อ่านหนังสือมาหมื่นม้วน ก็ควรเดินทางหมื่นลี้บ้าง พวกเด็กเกเรเหล่านี้ข้าฝากไว้กับท่านแล้ว”
เมื่อคำพูดนั้นจบลง ก็เห็นเพียงฉูจ้าวถูกห่อหุ้มด้วยพลังปราณอันยิ่งใหญ่ ก่อนจะลอยขึ้นจากพื้นแล้วบินออกไปนอกลานบ้าน
ไม่นานก็ขึ้นไปสู่บนท้องฟ้า สุดท้ายเขาโบกมือให้ทุกคนครั้งหนึ่ง จากนั้นทั้งร่างก็หายลับไปในอากาศเทพมนุษย์
เมื่อมองดูฉูจ้าวที่หายลับไปตรงขอบฟ้า หลี่เต้าก็กำหนดเป้าหมายใหม่ให้ตัวเองในใจเงียบๆ
หลังจากฉูจ้าวจากไปแล้ว หลี่เต้าก็เบนสายตาไปยังซุยจื๋อและคนอื่นๆ
เขาค่อยๆ กล่าวว่า “ตอนนี้พวกเจ้ายอมรับแล้วหรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น พวกซุยจื๋อก็ไม่ได้พูดอะไรมาก ในดวงตาไม่มีความไม่ยินยอมอยู่ พวกเขาทำความเคารพในฐานะศิษย์อย่างเป็นธรรมชาติ
เมื่อเห็นดังนั้นหลี่เต้าก็พยักหน้าเบา ไม่เสียแรงที่เขาได้สั่งสอนไปมากมาย
จากนั้นเขาจึงเอ่ยปากว่า “ต่อไปข้าจะให้คนรวบรวมข้อมูลเกี่ยวกับดินแดนทางใต้มาให้พวกเจ้า เมื่อข้างนอกจั
