แต่เมื่อหลี่เต้ากับศิษย์ในการดูแลของเริ่มถกเถียงกันจริงๆ เขาถึงได้พบว่าตนเองคำนวณพลาดไปบ้าง
หลี่เต้ามองไปยังผู้คนจากสำนักเหวินหัวที่อยู่ด้านล่าง แล้วกล่าวว่า “เมื่อต้องถกเถียง ก็ย่อมต้องมีหัวข้อ”
“แน่นอนว่า ข้าผู้ว่าการไม่อยากรังแกพวกเจ้า จะเลือกหัวข้อที่พวกเจ้าถนัดที่สุดมาโต้วาทีกิจกัน”
พอได้ยินคำพูดนี้ ทุกคนก็ต่างมองหน้ากันแล้วแสดงสีหน้าโกรธเคืองออกมาเพราะคำพูดของหลี่เต้านั้นแสดงให้เห็นชัดเจนว่า เขาไม่เห็นคนพวกนี้อยู่ในสายตาเลย
หลี่เต้าไม่สนใจสีหน้าของคนเหล่านั้น เขาเดินมาหยุดตรงหน้าคนแรกแล้วกล่าวขึ้นว่า “เจ้าตั้งหัวข้อเถิด”
เมื่อเห็นสีหน้าเรียบเฉยของหลี่เต้า คนแรกที่ถูกเลือกก็มีสีหน้าแดงก่ำ เหมือนจะรู้สึกอับอายและโกรธอยู่บ้างสุดท้ายแล้วภายใต้สายตาให้กำลังใจของคนอื่นๆ เขาจึงเอ่ยว่า“ท่านผู้ว่าการ ข้าชื่อชุยจื๋อ วันนี้ข้าอยากถกเถียงกับท่านในเรื่องวิถีการปกครองราษฎร”
หลี่เต้าพยักหน้า “ถ้าเช่นนั้นชุยจื๋อ เจ้าลองบอกมาก่อนว่าเจ้าเข้าใจวิถีการปกครองราษฎรอย่างไร”
เมื่อได้ยินดังนั้น ชุยจื๋อก็กล่าวตอบว่า “ข้าเชื่อว่าการปกครองประชาชน ต้องเริ่มจากการเปิดสติปัญญาของประชาชน ปลุกจิตใจของประชาชน บ่มเพาะประชาชนด้วยนโยบายของแคว้น ทำให้ต้าเฉียนของเราเป็นดังมังกร”
“ปัจจุบันนี้ราชสำนักปกครองประชาชนด้วยการทำให้พวกเขาโง่เขลา ลดทอนสติปัญญาของประชาชน จนกระทั่งเก้าในสิบของผู้คนไม่รู้หนังสือ นี่คือความโชคร
