ท้าย หลี่เต้าก็มองไปที่ชุยจื๋อ “เมื่อเทียบกับความคิดที่ไม่สมจริงของเจ้า ขารู้สึกว่าความคิดของข้านั้น หากพยายามสักหน่อยก็ยังสามารถทำให้เป็นจริงได้”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ชุยจื๋อก็ได้สติกลับคืนมา เขาก้มตัวประสานมือกล่าวตรงๆ ว่า “ข้าแพ้แล้ว”
แปะ แปะ!
ทันใดนั้น ฉูจ้าวที่ด้านข้างพลันปรบมือขึ้น “ช่างเป็นคำกล่าวที่ดีจริงๆ ‘แคว้นมีประชาชนเป็นรากฐาน และประชาชนก็ดำรงอยู่ได้ด้วยอาหาร’”
“การที่ชายแดนใต้มีท่านผู้ว่าการหลี่ ช่างเป็นบุญของชายแดนใต้จริงๆ”
พูดจบเขาก็มองไปทางชุยจื๋อแล้วกล่าวว่า “ข้าเคยบอกมานานแล้ว ความคิดของเจ้ามีแต่ทฤษฎีเปล่า ไม่คำนึงถึงความเป็นจริง ที่จริงหากทำจริง สถานการณ์จะยิ่งร้ายแรงกว่าที่ท่านผู้ว่าการหลี่กล่าวไว้มากนัก”
“ศิษย์ขอรับคำสั่งสอน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของชุยจื๋อพลันปรากฏแววละอายขึ้นมาแต่ทันใดนั้นเขาก็ก้มตัวประสานมือให้ฉูจ้าวและหลี่เต้าอย่างจริงจังอีกครั้ง
“คนต่อไป”
ผ่านชุยจื๋อไป จากนั้นหลี่เต้าก็มาถึงตรงหน้าคนที่สองแม้ว่าหลี่เต้าจะเริ่มต้นด้วยการบดขยี้ชุยจื๋อได้อย่างราบคาบ แต่คนที่เหลือก็ยังไมอาจยอมรับได้ง่ายๆด้วยเหตุที่พวกเขาต่างมีความเชี่ยวชาญของตนเอง กอปรกับปัญหาด้านนิสัย จึงทำให้พวกเขาไม่สามารถยอมรับได้โดยง่าย
“ท่านผู้ว่าการ ข้าต้องการถกเถียงกับท่านในเรื่องเกษตรกรรม”
ครั้งนี้ หลี่เต้าไม่ได้สุภาพเหมือนครั้งแรกอีกต่อไปพอเริ่มก็เปิดฉากโจมตีเต็มกำลังทันที ความ
