นดังนั้นพวกจางเมิ่งก็เริ่มบุกโจมตีเข้าใส่คนที่เหลือ
ทันใดนั้นจู่ๆ หลี่เต้าก็กระแอมไอขึ้นมา “ท่าน…” พอเขาหันกลับไปมองก็เห็นว่า หลังจากทุกคนพุ่งออกไปแล้วมีเพียงเหมียวเมี่ยวซินที่ยังอยู่
เมื่อมองดูขวดในมือของเหมียวเมี่ยวซิน หลี่เต้าจำได้ทันทีว่านี่คือยาบำรุงที่เหล่ากุ่ยคนนั้นปรุงขึ้นมาเป็นพิเศษสำหรับเขาก่อนหน้านี้ เพราะหลี่เต้าไม่สะดวกจึงฝากไว้ที่เหมียวเมี่ยวซินจนเขาลืมไปแล้ว
“ขอบคุณ”
การฟื้นฟูบาดแผลนั้นต้องใช้พลังปราณโลหิตจำนวนมาก ส่วนพลังปราณโลหิตที่หายไปก็ต้องใช้พลังงานจำนวนมหาศาลเพื่อเติมเต็ม ยาบำรุงเหล่านี้มาได้เหมาะเจาะพอดี พอรับยามาแล้วเขาก็เทยาทั้งหมดเข้าปากในคำเดียว
พลังย่อยอาหารอันแข็งแกร่งทำให้เขาดูดซึมฤทธิ์ยาทั้งหมดได้ภายในเวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจ ทำให้ใบหน้าที่เดิมทีซีดเซียวเล็กน้อยกลับมามีสีเลือดฝาด แม้แต่ความเร็วในการฟื้นฟูบาดแผลก็เพิ่มขึ้น
หลังจากผ่านไปสิบกว่าลมหายใจ หลี่เต้ายกมือซ้ายที่เพิ่งงอกใหม่ขึ้นมากำแน่น เหมือนกับก่อนหน้านี้ไม่มีความรู้สึกไม่สบายใดๆ หลังจากนั้นเขาก็เบนสายตากลับไปมองฝูงชนที่กำลังล้อมโจมตีอยู่ไม่ไกล “เจ้าอยู่ที่นี่ไปก่อน ข้าจะไปแล้วกลับมา”
หลังจากทิ้งคำพูดไว้ให้เหมียวเมี่ยวซิน หลี่เต้าก็ถือง้าวพุ่งเข้าไปสังหารผู้คนจากฝ่ายต่างๆ ที่เหลืออยู่อีกครั้ง
ถึงแม้ว่าคุณสมบัติการสังหารของกองทัพหมาป่าฝูถูจะถูกนับให้เขาด้วย แต่ที่นี่ไม่ได้มีแค่คนของกองทัพหมาป่าฝ
