ูถู แต่ยังมีตระกูลเหมียว และล้วนเป็นปรมาจารย์ทั้งสิ้น
ท่ามกลางฝูงชน เหมียวอวี่กำลังร่วมมือกับเหมียวหงต่อสู้กับผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์คนหนึ่ง ทันใดนั้นง้าวยาวเล่มหนึ่งก็พลันพุ่งออกมาจากด้านข้าง แทงทะลุลำคอของผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์คนนั้นโดยตรง
“ท่านผู้ว่าการ!” เมื่อมองเห็นชัดเจนเหมียวหงและเหมียวอวี่ต่างเอ่ยด้วยความประหลาดใจ
เหมียวหงมองไปที่หลี่เต้าก่อนจะกล่าวด้วยความเป็นห่วง “ท่านผู้ว่าการ ท่านได้รับบาดเจ็บสาหัสมาก ปล่อยให้พวกคนเหล่านี้เป็นหน้าที่ของพวกเราแล้วไปพักผ่อนสักหน่อยเถิด”
หลี่เต้าส่ายหน้า “ไม่ต้องหรอก ข้ายังมีเรี่ยวแรงอยู่บ้าง” พูดจบเขาก็จับจังหวะพุ่งเข้าไปหาผู้แข็งแกร่งระดับปรมาจารย์อีกคนที่กำลังต่อสู้กับคนของตระกูลเหมียว
เมื่อเห็นหลี่เต้าเลือกโจมตีเฉพาะผู้แข็งแกร่งที่กำลังรุมตระกูลเหมียว เหมียวหงก็อดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “ท่านผู้ว่าการช่างมีน้ำใจจริงๆ”
ในสายตาของคนตระกูลเหมียว การเข้าร่วมของหลี่เต้าดูเหมือนจะเป็นการช่วยเหลือพวกเขาอย่างเต็มที่ แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเจตนาที่แท้จริงของหลี่เต้าคือไม่ต้องการให้คนเหล่านี้สูญเปล่าเท่านั้น
แม้ว่าหลี่เต้าจะตกอยู่ในสภาพอ่อนแอมากหลังจากการต่อสู้กับเฉินหยาง แต่สำหรับคนที่ฝึกร่างกายโดยเฉพาะอย่างเขา เว้นแต่จะมีผู้แข็งแกร่งระดับมหาราชาปรมาจารย์ปรากฏตัวออกมา คนในระดับปรมาจารย์ธรรมดาก็แทบไม่มีใครคุกคามเขาได้เลย ส่วนใหญ่อาจจะพังทลายการป้อ
