หนึ่ง อีกอย่างก็คือเราให้คนที่บาดเจ็บสาหัสออกจากสนามรบแต่เนิ่นๆ จึงควบคุมการบาดเจ็บและเสียชีวิตได้ดี”
“แน่นอนว่าอีกด้านหนึ่งก็เพราะมีตระกูลเหมียวช่วยแบ่งเบาภาระกำลังระดับสูงไปเป็นส่วนใหญ่ เมื่อเทียบกับพวกเราแล้วแม้ตระกูลเหมียวจะมีจำนวนน้อยกว่าแต่ก็บาดเจ็บและเสียชีวิตไปไม่น้อย”
หลังจากฟังจบ หลี่เต้าก็พยักหน้าเล็กน้อยแล้วหันไปมองเหมียวหรง “ขอบคุณผู้อาวุโสที่ช่วยเหลือพวกเรา สำหรับผู้ที่บาดเจ็บและเสียชีวิตเหล่านั้น พวกเราจะชดเชยให้กับตระกูลเหมียว”
เหมียวหรงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า “ท่านผู้ว่าการไม่จำเป็นต้องเกรงใจเช่นนี้ เมื่อเทียบกับการบาดเจ็บและเสียชีวิตเหล่านี้ บุญคุณของท่านที่มีต่อหมู่บ้านเหมียวนั้นยิ่งใหญ่กว่ามาก”
“เรื่องนั้นก็คือเรื่องหนึ่ง แต่พวกเขาเป็นคนใต้บังคับบัญชาของข้า หากเกิดการบาดเจ็บและเสียชีวิตข้าก็ต้องรับผิดชอบ”
“ข้าขอขอบคุณท่านผู้ว่าการแทนพวกเขาด้วย”
เสวี่ยปิงกล่าวต่อว่า “หัวหน้า พวกเราควรทำอย่างไรต่อไป”
หลี่เต้ามองดูซากปรักหักพังของตำหนักแล้วพูดขึ้นอย่างเชื่องช้าว่า “ในเมื่อมาถึงแล้ว จะกลับมือเปล่าก็คงไม่ได้ ลองค้นหาดูว่ามีสิ่งใดมีค่าพอจะนำกลับไปได้บ้าง แล้วค่อยออกเดินทาง”
ดังนั้นผู้ที่ได้รับบาดเจ็บจึงเริ่มพักผ่อน ส่วนคนที่เหลือก็เริ่มขุดค้นและสำรวจซากปรักหักพังของสำนักปีศาจเลือด ไม่นานนักสิ่งของมีค่าเล็กๆ น้อยๆ ก็ถูกขุดออกมาทีละชิ้น
หยางเหยียนเดินยิ้มแย้มมาหาหลี่เต้าพร
