ถู
หลังจากนั้นคนจากสำนักอื่นๆ ที่อยู่รอบข้างเฉินหยางก็รู้ว่าตอนนี้พวกเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากสู้จนถึงที่สุด จึงพากันลงมือโจมตีตามมา
“ท่านผู้ว่าการ” เมื่อเห็นภาพนี้เหมียวหรงก็เอ่ยขึ้นมา
“พวกเจ้าร่วมมือกับกองทัพหมาป่าฝูถูจัดการคนอื่นๆ ส่วนเจ้าสำนักปีศาจเลือดปล่อยให้เป็นหน้าที่ข้า”
“ท่านผู้ว่าการระวังตัวด้วย”
พูดจบ เหมียวหรงก็พาคนออกไปจากข้างหลี่เต้าอย่างเด็ดขาด เหมียวเมี่ยวซินพูดเบาๆ ก่อนจากไปว่า “ระวังตัวด้วย”
“อืม” หลังจากทุกคนจากไปแล้ว หลี่เต้าก็มองไปยังเฉินหยางที่ยืนอยู่บนแท่นสูงในระยะไกล
ในตอนนี้ยกเว้นพวกเขาสองคนแล้ว คนที่เหลือในที่แห่งนี้ก็เริ่มปะทะกันอย่างรวดเร็ว
ทว่าภาพที่เกิดขึ้นต่อมานั้นกลับไม่เหมือนที่เฉินหยางและคนอื่นๆ คาดคิดเอาไว้
ภายใต้การเสริมกำลังของกองทัพวิญญาณและเกียรติภูมิกองทัพ กลุ่มคนยุทธภพที่ชำนาญการต่อสู้เดี่ยวจะสู้กับกองทัพฝูถูที่ชำนาญการรบในความวุ่นวายได้อย่างไร เมื่อเริ่มปะทะกันก็กลายเป็นการสังหารอย่างไร้ความปรานี
ผู้ที่อยู่ต่ำกว่าระดับเซียนเทียนขั้นต้นเป็นดั่งมดปลวก แม้แต่ผู้ที่อยู่ในระดับเซียนเทียนขั้นต้นก็ยังไม่สามารถต้านทานความคมกล้าของกองทัพหมาป่าฝูถูได้
มีเพียงผู้ที่มีพลังถึงระดับปรมาจารย์เท่านั้นที่ยังคงได้เปรียบในการต่อสู้ท่ามกลางความวุ่นวาย
แต่เนื่องจากในร่างของหมาป่ายักษ์เหล่านั้น พวกมันมีเลือดวิเศษเหมือนกับกองทัพฝูถู ความเข้าใจกันโดยไร้คำพูดทำให
