ูเหมียวเมี่ยวซินผู้มีใบหน้างดงามเป็นเลิศ และหลี่เต้าผู้มีรูปโฉมสง่างาม เขาก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นเสียงเบา “สตรีศักดิ์สิทธิ์และท่านผู้ว่าการ ช่างเหมาะสมกันจริงๆ”
เหมียวหงได้ยินดังนั้นจึงพูดเบาๆ ว่า “เจ้าหนุ่มนี่ไม่อิจฉาบ้างหรือ”
เหมียวอวี่ตอบว่า “อิจฉาอะไรกัน? ข้าพูดความจริง”
“เจ้าหนุ่มนี่ช่างพูดเก่งขึ้นทุกทีจริงๆ”
เมื่อทั้งสองฝ่ายมายืนรวมกันแล้ว เหมียวหรงก็ชี้ไปที่คนตระกูลเหมียวซึ่งติดตามอยู่ด้านหลังและกล่าวว่า “ท่านผู้ว่าการ นอกจากคนบางส่วนที่จำเป็นต้องอยู่เฝ้าหมู่บ้านเมฆาแล้ว ข้าได้นำปรมาจารย์กู่ระดับหกขึ้นไปของคนตระกูลเหมียวมาด้วยทั้งหมด หากท่านผู้ว่าการมีความต้องการอะไร ขอเพียงสั่งได้เลย”
หลี่เต้ากวาดตามองแล้วพยักหน้าพูดว่า “เจ้าใส่ใจดี แต่ค่อยว่ากันทีหลังเถอะ ทั้งหมดยังต้องดูสถานการณ์ของสำนักปีศาจเลือดก่อน”
หลังจากนั้นกลุ่มคนก็เริ่มมุ่งหน้าไปยังทิศทางของเขาว่านชวนตามตำแหน่งที่ระบุในบัตรเชิญ อีกหนึ่งวันต่อมา เนื่องจากตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ของเขาว่านชวนยังห่างจากหมู่บ้านเมฆาอยู่ระยะหนึ่ง ดังนั้นพวกเขาจึงออกเดินทางล่วงหน้าหนึ่งวัน และในวันที่สามก็มาถึงสถานที่ที่เรียกว่าเขาว่านชวน
ในที่สุดหลังจากมาถึงเขาว่านชวน หลี่เต้ามองดูเขาว่านชวนเล็กน้อย เห็นได้ว่าท่ามกลางเทือกเขาเหล่านี้ มียอดเขาขนาดมหึมาอยู่ลูกหนึ่ง รอบๆ ภูเขามีหินขนาดใหญ่และแหลมคม มีเพียงบันไดกว้างยาวพาดอยู่ที่ด้านข้างเท่านั้
