ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น
“เชิญเข้ามา” น้ำเสียงแหบพร่ามีเสน่ห์ดังมาจากในห้อง
หลี่เต้าไม่เกรงใจ ผลักประตูเดินเข้าไปทันที
“เชิญพี่หลี่” เขาเพิ่งจะเข้าประตูมา ขี้โหยวเอ่อร์ก็ถือเก้าอี้ออกมาวางไว้หน้าโต๊ะเขียนหนังสือแล้ว
หลี่เต้าพยักหน้า “รบกวนโหยวเอ่อร์แล้ว”
ขี้โหยวเอ่อร์ไม่พูดอะไร เพียงแต่หน้าแดงแล้วรีบไปยืนอยู่ด้านหลังคุณหนูของนาง
เมื่อเห็นสาวใช้ของตนไม่เอาไหนเช่นนี้ เถี่ยซานเหนียงก็ได้แต่ส่ายหน้า ในเมื่อสาวใช้ของนางเป็นเช่นนี้แล้ว นางก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากพูดต่อไป
เถี่ยซานเหนียงเงยหน้าขึ้นมองหลี่เต้าแล้วเอ่ยขึ้นช้าๆ ว่า “พี่หลี่ ท่านบอกมาตรงๆ เถิดว่าวันนี้มาเพื่อเรื่องอะไร”
หลี่เต้ากล่าวตามตรง “อาวุธที่ข้าขอให้เจ้าช่วยหลอมให้คราวก่อน จะต้องใช้เวลาอีกนานเท่าไรกว่าจะหลอมเสร็จ”
เมื่อได้ยินคำถาม เถี่ยซานเหนียงก็ตอบว่า “เกรงว่าคงต้องใช้เวลาอีกสักพัก เพราะความต้องการของท่านสูงเกินไป”
“หากเป็นอาวุธสำหรับผู้ฝึกยุทธ์ระดับปรมาจารย์ ข้าสามารถใช้ความสัมพันธ์ของตระกูลเถี่ยหาของที่มีอยู่แล้วได้ แต่ท่านต้องการอาวุธที่สามารถต่อกรกับผู้ฝึกยุทธ์ระดับมหาราชาปรมาจารย์ อาวุธระดับนี้นับเป็นอาวุธวิเศษแล้ว”
“แม้แต่ปรมาจารย์ช่างหลอมก็ไม่สามารถหลอมเสร็จได้ในวันสองวัน แม้ว่าความต้องการของท่านเกี่ยวกับอาวุธนั้นจะเรียบง่าย อาจจะเร็วขึ้นกว่าเดิมได้ แต่คาดว่าก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือนจึงจะทำเสร็จและส่
