“เอาละ ไม่ต้องพูดเรื่องพวกนี้แล้ว”
หลี่เต้ามองไปยังฝูงสัตว์ป่าที่ถูกขังอยู่ในหุบเขาแล้วเอ่ยขึ้นว่า “ถึงเวลาลงมือแล้ว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นทุกคนก็พยักหน้าแล้วยกมือขึ้นเป่านกหวีด
ในชั่วขณะถัดมา เสียงนกหวีดยาวดังขึ้น จากนั้นที่สองฝั่งของหุบเขา ทหารกองทัพฝูถูที่ถอดเกราะหนักออกแล้วก็ได้ปรากฏตัวขึ้น
พวกเขาพร้อมใจกันพุ่งเข้าไปในหุบเขา ไม่นานภายใต้การบุกของกองทัพฝูถู สัตว์ป่าในหุบเขาก็เริ่มวุ่นวาย
แต่เป้าหมายของกองทัพฝูถูคือหมาป่าเท่านั้น พวกเขาไม่แม้แต่จะมองสัตว์ป่าชนิดอื่นๆ
สาเหตุที่เลือกหมาป่าเป็นเป้าหมาย ด้านหนึ่งเป็นเพราะในบรรดาสัตว์ที่เหมาะสำหรับการขี่ หมาป่าเหมาะสมที่สุดและมีระเบียบวินัยมากกว่า
อีกด้านหนึ่งนั้นเพราะหมาป่าเป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูงจึงสามารถรวบรวมได้ง่าย
หมาป่าทั้งหมดในหุบเขาก็ถูกกองทัพฝูถูจับได้หมด ส่วนสัตว์ป่าที่เหลือหลังจากสวีหู่เปิดทางให้พวกมันก็วิ่งหนีไปอย่างบ้าคลั่ง
หลังจากนั้นพวกหลี่เต้าก็มาถึงในหุบเขา
หลี่เต้ามองดูหมาป่าที่ถูกกองทัพฝูถูจับได้ จากนั้นก็เอ่ยถามขึ้น “รวมกับรอบนี้แล้ว จำนวนเพียงพอหรือยัง?”
เสวี่ยปิงก้าวไปข้างหน้าแล้วพยักหน้าตอบว่า “หัวหน้า ถ้ารวมเจ้าพวกนี้ด้วย พวกเราจับหมาป่าได้ทั้งหมดสองพันตัวแล้ว”
“สองพันตัว?”
หลี่เต้าพยักหน้าและกล่าวว่า แม้ว่ากองทัพฝูถูจะมีสามพันคน แต่เขาไม่อาจแบ่งกำลังออกไปทั้งหมดในคราวเดียว ต้องมีคนบางส่วนอยู่รักษาการณ์ในเม
