ีสวีหู่โผล่ออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้ ทั้งที่แม้แต่การใช้พลังปราณแท้ขั้นพื้นฐานก็ยังทำไม่เป็น แต่กลับอาศัยทักษะสัญชาตญาณเอาชนะทุกคนได้
เสวี่ยปิงเห็นจางเมิ่งยอมรับแล้วเขาจึงมองไปอีกด้านหนึ่งแล้วพูดกับหยางเหยียน “ข้าว่านะเหล่าหยาง ตอนสุดท้ายเจ้าก็เกือบจะชนะแล้ว หรือจะท้าประลองอีกครั้งหรือไม่?”
“ท้าบ้าอะไร! เจ้าหนุ่มนั่นมันเป็นปีศาจชัดๆ”
เมื่อนึกถึงการประลองของทั้งสองคนในตอนนั้น หยางเหยียนก็พลันมีสีหน้าซับซ้อน
ตอนแรกที่เผชิญหน้ากับสวีหูเขายังค่อนข้างมั่นใจ
อย่างไรเสียเขาก็เป็นผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลายอย่างเต็มตัว และยังมีวิชายุทธ์ที่ผ่านการฝึกฝนอย่างถูกต้อง ทุกด้านล้วนสามารถกดข่มสวีหูได้
แต่ใครจะคิดว่าสวีหูไม่เล่นตามกฎ ระหว่างต่อสู้กันอยู่ดีๆ ก็ทะลวงพลังขึ้นมากลางคัน แล้วก็อาศัยวิธีการต่อสู้แบบไม่คิดชีวิตเอาชนะเขาได้
ตอนแรกเขายังรู้สึกไม่ยอมรับอยู่บ้าง แต่สุดท้ายเมื่อได้รู้จากหลี่เต้าว่าสวีหู่มีอายุเพียงสิบสามปีเท่านั้น เขาก็ยอมรับอย่างแท้จริง
สิบสามปี อายุของเขาเพียงพอที่จะเป็นบิดาของสวีหู่ได้แล้ว
หากยังโต้แย้งต่อไป คนที่จะอับอายก็มีแต่เขาเท่านั้น
