ในขณะที่หลี่เต้าพาทุกคนกลับมายังเมืองเทียนหนาน ณ ถ้ำแห่งหนึ่งลึกเข้าไปในเขาหมื่นลี้
หวงเชี่ยงคุกเข่าอย่างตื่นตระหนกอยู่ใต้แท่นบูชาสูงร้อยจั้งพลางอธิบายว่า “นายท่าน แต่เดิมทุกอย่างดำเนินไปอย่างราบรื่น แผนการกับตระกูลอู่ก็สำเร็จแล้ว แต่ไม่คาดคิดว่าราชันกู่เกราะทองจะถูกขโมยไประหว่างทาง”
“ไร้ประโยชน์!”
หลังจากเอ่ยคำตำหนิอย่างไม่พอใจ เงาร่างบนบัลลังก์ที่แท่นบูชาก็ขว้างจอกสุราในมือลงอย่างแรง
ทันใดนั้นกลิ่นอายอันเย็นเยียบและน่าสะพรึงกลัวก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งถ้ำ ทำให้หวงเชี่ยงรู้สึกขนลุกขนพองขึ้นมา
“นายท่าน โปรดละเว้นชีวิตด้วย!”
“ละเว้นชีวิต?”
ผู้ที่อยู่บนบัลลังก์แค่นเสียงเย็นชา “งานที่มอบหมายให้ไม่เพียงทำไม่สำเร็จ แต่ยังสูญเสียพี่น้องตระกูลอู่ไปอีก เจ้ามีอะไรที่ทำให้ข้าต้องละเว้นชีวิตเจ้าด้วย!”
หวงเชี่ยงรีบกล่าวว่า “ข้าน้อยยินดีที่จะชดใช้ความผิด ขอท่านโปรดให้โอกาสข้าอีกครั้ง”
อาจเป็นเพราะคนบนบัลลังก์ไม่ได้มีใจจะฆ่าจริงๆ หรืออาจจะยินดีให้โอกาสหวงเชี่ยงอีกครั้ง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเขาก็เอ่ยว่า “เจ้าตรวจสอบให้ชัดหรือยังว่าแผนการของเจ้ามีปัญหาตรงไหน?”
หวงเชี่ยงที่รู้ว่าชีวิตของตนอาจจะรอดแล้วรีบตอบว่า “ข้าน้อยได้ส่งคนไปสืบเรียบร้อยแล้ว”
“ไม่ใช่เพราะใครอื่น แต่เป็นผู้ว่าการคนใหม่แห่งดินแดนทางใต้นั่นเอง”
“ไม่รู้ว่าเหตุใดเขาได้ปรากฏตัวขึ้นบนเขาไป่เหลี่ยนอย่างกะทันหัน คราแรกเขาทำลายแผนการของตระกู
