็ออกจากในห้องมายังลานบ้าน
“ท่านผู้อาวุโส ในเมื่อเขาฟื้นแล้ว ข้าก็ควรพาพวกเขาไปได้แล้ว” เสียเวลาไปนานขนาดนี้ไม่รู้ว่าสถานการณ์ที่เมืองเทียนหนานจะเป็นอย่างไรบ้าง
เหมียวหรงเอ่ยว่า “ท่านผู้ว่าการมีธุระต้องจัดการ ข้าก็จะไม่รั้งท่านไว้นานนัก”
หลี่เต้าพยักหน้า “หากท่านมีข่าวเกี่ยวกับตระกูลอู่หรือกองทัพสิบทิศ ก็สามารถส่งคนไปหาข้าที่จวนผู้ว่าการในเมืองเทียนหนานได้ทุกเมื่อ”
เหมียวหรงรับคำ “เข้าใจแล้ว”
“อีกอย่าง” หลี่เต้านึกอะไรขึ้นมาได้ “ช่วยสังเกตการณ์สถานที่ชื่อว่า เขาว่านชวน ให้ข้าด้วย” ในฐานะเป้าหมายใหญ่แรกหลังจากเข้าสู่ดินแดนทางใต้ เรื่องของสำนักปีศาจเลือดเขาย่อมไม่มีวันลืม
“หัวหน้ากำลังตามหาเขาว่านชวนอยู่หรือ?” ในตอนนั้นเองเสียงหนึ่งได้ดังขึ้นจากด้านหลังของทั้งสอง เมื่อหันไปมองไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่เสิ่นซานเดินออกมาจากห้อง
หลี่เต้าขมวดคิ้ว “เจ้ารู้จักเขาว่านชวนหรือ?”
เสิ่นซานพยักหน้าพลางกล่าว “ตอนที่ข้าติดตามเหล่ากุ่ยไปเก็บสมุนไพรในเขาหมื่นลี้ พวกเราเคยผ่านยอดเขาที่ชื่อว่าว่านชวน ตอนนั้นพวกเราพบว่าที่นั่นดูเหมือนจะมียอดฝีมือไม่น้อย จึงพากันจากมาทันที หัวหน้าถามเรื่องพวกนี้เพราะ…”
หลี่เต้าเล่าเรื่องเกี่ยวกับสำนักปีศาจเลือดให้เขาฟังคร่าวๆ จากนั้นก็ถามว่า “ดังนั้นตอนนี้เจ้ายังจำตำแหน่งของเขาว่านชวนได้หรือไม่?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ เสิ่นซานก็หัวเราะเบาๆ “หัวหน้า อย่างอื่นข้าอาจทำไม่ได้
