แต่ความสามารถในการจดจำเส้นทางนี้ ข้ายังมือยู่ มิเช่นนั้นข้าจะขโมยของได้อย่างไร”
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่เต้าก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มบาง ดูเหมือนว่าจุดประสงค์ในการมาดินแดนทางใต้ครั้งนี้ได้บรรลุแล้ว
“จริงสิ หัวหน้า ท่านยังไม่ได้บอกเลยว่าจุดประสงค์ในการตามหาสำนักปีศาจเลือดคืออะไร?”
“พวกมันล่วงเกินข้า”
เสิ่นซานอึ้งไปครู่หนึ่ง หลังจากตั้งสติได้ก็เข้าใจความหมายของหลี่เต้าในทันที
หลังจากที่เหล่ากุ่ยตรวจสอบจนแน่ใจแล้วว่าเจ้าบ้าตัวน้อยจะไม่มีปัญหาอีก พวกเขาก็กล่าวคำอำลากับผู้คนในหมู่บ้านเมฆา หลี่เต้าพาเสิ่นซานและคนอื่นๆ ออกเดินทางไปยังภายนอกเขาหมื่นลี้บนเส้นทางภูเขา
เสิ่นซานมองดูเหมียวเมี่ยวซินที่คลุมหน้าอยู่ด้านหลังหลี่เต้า และรู้สึกทึ่งมากขึ้นเรื่อยๆ หัวหน้าของเขาช่างแตกต่างจากเมื่อก่อนเหลือเกิน
“หัวหน้า เล่าประสบการณ์ในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมาให้ฟังหน่อยสิ” เขารู้สึกอยากรู้อยากเห็นจริงๆ ว่าหลี่เต้าเดินทางมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร ระหว่างเดินทางไม่มีอะไรทำ หลี่เต้าจึงเล่าประสบการณ์โดยรวมหลังจากออกจากค่ายนักโทษประหารไปพร้อมกับการเดินทาง
แม้จะเป็นเพียงประสบการณ์โดยคร่าวๆ แต่ก็ทำให้เสิ่นซานรู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นอย่างมาก หลังจากฟังจบ เสิ่นซานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยชื่นชมว่า “หัวหน้า แม้แต่นิยายยุทธภพก็ยังไม่มีประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นเท่าท่านเลย ท่านมีชีวิตที่เป็นแบบอย่างในใจของบุรุษทุกคนเลยทีเดียว”
นอกจากความรู้
